FOXY LADY

2009-08-04T04:20:00.000-07:00

Η Αλεπού παρακοιμήθηκε δυο χρόνια και λέει να ξανανοίξει το μαγαζάκι να πάρει τον αέρα του

να φτιάξει ένα καφέ, να κεράσει ένα γλυκό του κουταλιού

περγαμόντο μόνο σερβίρει το μαγαζί

και όσοι πιστοί προσέλθετε

Πόση άλλη βλακεία πάνω σου; κάτω σου; δίπλα σου;

2007-07-25T03:15:00.000-07:00

Ξεκίνησα να γράφω τα κάτωθι με αφορμή το γράμμα της angelo και το πρόσφατο , λέμε τώρα, γεγονός μετάλλαξης , ύπουλης μετάλλαξης τονίζω ,μίας παραδεισένιας παραλίας που τη βρίσκεις στον χάρτη στο όνομα Ρωμανός και τη συναντάς στο δρόμο ανεβαίνοντας από την Πύλο ή κατεβαίνοντας από Κυπαρρισία.

Ο Ρωμανός είναι η παραλία εκείνη που εφαρμόζει στα σχέδια αυτών που φαντασιώθηκαν αμμόλοφους, καλαμιές, ποταμάκια με κουνούπια , χελώνες και τα συναφή, νερά δροσερά και διάφανα, αυτοσχέδια καλαμωτά σπιτάκια των εφήμερων κατοίκων της και κορίτσια-αγόρια που κυκλοφορούν γυμνά με φυσικότητα σχεδόν παιδική. Όλα αυτά και κάπου στο βάθος το αυτί σου πιάνει κάτι νότες reggae ενώ κάτι καρπούζια στη άκρη σαλεύουν πριν ανοίξουν μαλακά στα μαχαίρια των μόνιμων γερμανών τροχοσπιτάδων.

Αυτή σας λεω είναι η εικόνα. Χωρίς υπερβολές. Μία μόνο σημείωση. Μέχρι πριν δύο χρόνια τα πράγματα ήταν ακριβώς έτσι.Τώρα προστέθηκε και κάτι άλλο στην εικόνα...Οι γερανοί , τα μπετά στο βάθος μιας ανεγειρόμενης lux πολιτείας και ο φράχτης στις καλαμιές που ορίζει τα σύνορα του golf στρατοπέδου....

Δεν ανήκω σε καμία πολιτική, οικολογική , κοινωνική οργάνωση πέραν της Παγκόσμιας Προστασίας Τσαχπίνων Αλεπούδων , οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν κρύβεται κάποιο ιδιοτελές κίνητρο πίσω από τις αλεπουδίσιες λέξεις μου, δεν είμαι κάν από τη Μεσσηνία. Είμαι απλά ένα ταπεινό χιλιοστό πλάσμα που ζεί σε αυτή τη χώρα και βλέπει καθημερινά να βιάζεται και να απανθρακώνεται ό,τι ωραίο γύρω του.Δηλαδή θέλω να πώ ότι με τούτα και με τ' άλλα και αφού καιγόμαστε από δω και από κει και παραπέρα και μόνο ο κώλος μας δεν έχει αρπάξει ακόμα αλλά είναι τέτοια η οκνηρία που μας δέρνει που και αυτός να καπνίσει θα μας το πούν οι άλλοι για να το πάρουμε χαμπάρι, και αφού η Πάρνηθα δεν μας έκανε στο πράσινο και είπαμε να πάει συνολάκι με το γκρί, αφού η παραλιακή στην Αθήνα έχει γίνει μία κιτσάτη λεωφόρος για κάθε αρκουδιάρικο πλάσμα του νυχτολογιού ,για ξαπλώστρες και φραπογαλάδες και μπανάκιδες -ματάκιδες, και αφού ο κόσμος δεν βρίσκει γούρνα να χώσει το φουρνισμένο του κεφάλι μέσα, πάρα αυτά τα άσχημα και τα κακάσχημα ,λέω, μας έχει πιάσει μία τουριστική ανάπτυξη -υπόανάπτυξη άλλο πράγμα....

Οι πολιτειακοί παράγοντες της περιοχής υποστηρίζουν ότι το να μεταμορφωθεί ο Ρωμανός σε lux RESORT της Μεσσηνίας θα ανεβάσει τον τόπο -που μέχρι τώρα είχε τον ανέβαστο- θα δώσει δουλειά σε κόσμο-πρωτίστως στην εφοπλιστική οικογένεια που θα αναλάβει το σκούπισμα και καθάρισμα-θα επιτρέπει βεβαίως στο λαουτζίκο να βουτάει στην παραλιούλα-υποθέτω αφού προηγηθεί άγριο κυνηγητό των ελευθερόκατασκηνωτών-γυμνιστών-τροχοσπιτάδων -οι οποίοι βέβαια θα έχουν φύγει πριν ανταμώσουν τον κύριο Χρυσοαπαυτουλάκο πίσω από την καλαμιά να ανυτοσυγκεντρώνεται στο μπαλάκι του γκόλφ ή την κυρία Γαβαλοαχλαδοκομένη να απλώνει τα swarofski πέδιλα δίπλα στην ξαπλώστρα της- τί έλεγα λοιπόν η καμμένη; ναι ναι θα χουν φύγει όλοι αυτοί οι περιττοί υποανάπτυκτοι λοιπόν μαζί με τα περιττά κουνούπια-φίδια-καρρέττες καρρέττες και άλλα αντιπαθητικά ζώα της περιοχής που δεν ταιριάζουν στα εστέτ πηρούνια της φρουτοσαλάτας!

Η απορία η βασική που έχω με το ταπεινό αλεπουμυαλουδάκι που μου χάρισε η έρμη μάνα φύση είναι ΄: γιατί ό,τι ονομάζουμε ανάπτυξιακό τουρισμό το μεταφράζουμε σε μπετόν αρμέ για christian dior πετσέτες;΄Δηλαδή γιατί οι επιχορηγήσεις να μην δίνονται για να προστατευτούν τα αρχαία της περιοχής, να γίνει ένας αντίστοιχος χώρος για επισκέπτες, γιατί δεν δίνονται για να φτιαχτούν πολιτιστικοί χώροι που θα ανεβάσουν την ποιότητα σε τουρισμό και εισόδημα, γιατί δεν δίνονται για να φτιαχτούν αθλητικοί χώροι που θα φιλοξενούν αγώνες και συναυλίες, θέατρα κτλ εκτός αν καλύπτονται με το γήπεδο των γκολφ και τα homecinema που θα αθλούν και επιμορφώνουν τα πορτοφόλια των "χαμηλόμισθων" Ελλήνων που συναντάς κάθε μέρα στο διάβα σου.

Μπήκαμε στην εποχή του εθνικού συναγερμού οικολογικής συνείδησης όταν ο υπόλοιπος κόσμος είχε ήδη βουρτσίσει τα δόντια του.Μέχρι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη δεξίωση του έβγαλε λόγο για οικολογική αφύπνιση και ετοιμότητα. Πάραυτα λίγοι θα νοιαστούν για την απώλεια κιλοβατώρας που θα φάει το αναδυόμενο resort , για το αν έχει γίνει βιοκλιματικός σχεδιασμός στις εγκαταστάσεις, για το που θα πηγαίνουν τα σκουπίδια του, για το ποιά πηγή θα κλαίει τα νερά της για να ποτίζεται το παραθαλάσσιο γκόλφ, για το που θα πάνε να αράξουν τα λύματα, για τα ζώα που θα πεθάνουν, για το τί θα κοστίσει στο ελληνικό Δημόσιο, για το ποιός θα πουλάει και θα εκμισθώνει τί εκεί μέσα, για το ποσό μακρία είναι το μπετό από τον Αιγιαλό, για το πώς διά της υπογείου δεν θα μπορείς εσύ και εγώ να κάνουμε μπάνιο στην ίδια παραλία που ξέραμε, για το πώς εσύ και εγώ θα συνέλθουμε από τη θλίψη που κάθετι όμορφο και αγνό αγωνιούμε να πιαστούμε πάνω του και αυτό με πείσμα και αυτισμό θέλουν να το δούν να λιώνει σαν το παγόβουνο σιγά σιγά και ώσπου να βουλιάξουμε σαν πιγκουίνοι σε βυθισμένες πολιτείες.......;

αφιερωμένο στον άγη

ΦΑΡΑΚΛΑΔΑ : ΩΡΑ Ο

2007-07-25T02:59:00.000-07:00

η Αλεπού έλαβε γράμμα από την αναγνώστρια Angelo που πολύ την εσυγκίνησε τόσο που να τη βγάλει από την καλοκαιρινή ραθυμία, οκνηρία και καθυστερημένη απορία που τη βολοδέρνει αυτές τις ζεστούλες μέρες και να το δημοσιεύσει .....

"Eixame paei pou les s auto to unbelievable meros , th faraklada k hmaste eutuxismenoi, ola ta eixame .
Arazame, kapnizame piname xumous k kati sagkries pros to telos, trwgame , mpainame sto mpanio enas enas me th seira k gelagousame.

K voltes polles, polles gia na ftasoume sth paralia pou kaname mpanio.
Se mia super paralia, rwmano thn lene.sxedon aneggixth apo thn anthrwpinh malakia toulaxiston mexri prosfata, giati auto to proson tou anthrwpou na katastrefei prospathwntas na ftiaxei einai kati to ‘’magiko’’
Ammoudia apisteuth, kathara nera pou duskolevosoun na vgeis apo auta.
K tsampa striptiz .aaaaaaaaaaa ola k ola parapano den exw , opou k na guriza to kefali mou oloi tsitsdi htan, gumna antrika k gunaikia swmata pou apolamvanan to meros pou tous xarize thn epilogh ths teleias apeleutherwshs.eutuxws hmaste araia giati eixa hdh piastei sthn prospatheia mou na mhn koitazw adiakrita th fush twn antrwpwn, kathws epishs k na mhn skontapsw kata lathos panw ths.

K meis ekei xumenoi katw apo ton zesto hlio, san phxtos kokkino-portokalo-kitrinos poltos marmneladas pou xuthike k eliwse panw sto zesto pswmi.den mas peiraze kaneis k den peirazame kanena, pragma polu spanio pia eidikotera otan sumpuknwnesai axara anamesa se ekatommuria psuxanagkasmenous pou periferontai suxnotata askopa.

K sunexizame th volta mas trwgontas san peinasmenes arkoudes, me summaxo th laimargia katavroxthisame sevastes posothtes, patatwn, kolokuthiwn, melitzanwn, kreatwn., makaronadwn k fusika xwriatikhs.
Sunexizame trwgontas me peisma to zoumero k gluko karpouzaki pou eixame sto psugeio k kathe pou to evlepa ithela na kopsw k ligh kardia..(9xwris fovo k pathos to omologw) k pou sth kuriolexia eskage sto gemato stomaxi mas ‘’san karpouzi‘’.
K afou xaidologousame to stomaxi mas pou sparaktika mas iketeve na to rapsoume epitelous, kapou ekei erxotan k o upnos o glukos.

K etsi perasan oi duo meres k hrthe h stigmh na epistrepsoume kakin kakws sth athina giati h koinwnikh allhlexarthsh tis perissoteres fores desmevei
thn eleutheria mas xwris na to paroume xampari. K afou h kaumenh tsakisthka na erthw na pame sth gamhmenh th poleodomia kapandritiou, sthn opoia opws exw diapistwsei xunontai aneleipws olhmeris k olunuxtis, k enw eixame rantevou me enan apo autous tous paparhdes pou kapnizoun k pinoun kafe me ton idio mizero tropo olh mera, den eixe erthei leei, giati proekupse mia ekakth epitroph k mal….s se eleutherh metafrash:
pou na trexw twra mwre gmt k na afhsw to ouzaki mou ,den gmtai???????
Paw avrio, autoi oi malakes as erthoun ksana.

Tespa mporei na ksenerwsa apeira k na eniwsa oti exasa kamposes wres pou tha ekana pio xrhsima pragmata, mporei na eknevristhka entelws me diafores malakies sth douleia, alla sunhltha en merei.
Den phra auth th kouta me ta tsigara pou ekopsa teleutaia k pio teleutaia exoun epistrepsei upoula sth zwh mou, oxi den phra akomh, mias k anagkasthka na grapsw duo fores ena paromoio keimeno k den eixa xrono.

K ektos twn allw lew na anoixw ena mpar pou tha einai se mia paralia sto pouthena, tha servirei koktaihl k pagwta k tha xamogelaw perissotero apo shmera. J"

angelo η αλεπου σ' ευχαριστεί και σου εύχεται ν' ανοίξεις γρήγορα το μπαρ εκείνο....

svsmn

2007-07-25T02:57:00.000-07:00

2007-06-20T05:19:00.000-07:00

Η ΑΛΕΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΕΓΙΝΕ.ΚΑΤΙΤΙΣ.

2007-06-20T05:05:00.000-07:00

ΤΙΠΟΤΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ του ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΜΠΟΝΤ

Τρείς ήρωες μετέωροι σε ένα αφύσικα αποστειρωμένο περιβάλλον, αυτό που φαντάστηκε ο Έντουαρντ Μπόντ για την ανθρωπότητα του 2077. Στα πλάισια μίας επιβεβλημένης βίαιης «αναμόρφωσης» ό,τι μπορεί να προκαλέσει συναισθηματικές εκκρίσεις και να ανασύρει μνήμες καταστρέφεται και οι αναζητούντες τα απαγορευμένα τιμωρούνται. Ένα ζευγάρι επιβίωσης (Νίκος Κουρής –Μαρία Ζορμπά) ζουν τη ρομποτικά φτιαγμένη ζωή τους περιορίζοντας τη συναισθηματική τους εξωτερίκευση σε βίαια ξεσπάσματα και υστερικούς διαλόγους. Την περιοδικότητα τους έρχεται να διακόψει προσωρινά η έλευση του αδελφού της πρωταγωνίστριας (Ιπποκράτης Δελβερούδης)ο οποίος φέρνοντας ,ως τελευταία απόδειξη μίας εναπομείνασας ανθρώπινης σχέσης, μία παλιά φωτογραφία βασανίζεται και τιμωρείται από το αυτοκαταστροφικό ζευγάρι.

Ο Έντουάρντ Μπόντ συνεπής στην παραδοση των έργων του ,που φέρουν ένα πολιτικό και κοινωνικό βάρος (βλπ «SAVED») κάνει μία ακόμα απόπειρα μελλοντολογικής περιγραφής αποδομώντας τα όρια της ανθρώπινης υπόστασης όταν αυτή απειλείται από τον πλήρη της αφανισμό. Το έργο είναι σαφώς πυκνό και δύσβατο στην κατανόηση του ακροβατώντας από την τραγικότητα στη φαρσοκομωδία-πραγματικά εμπνευσμένο χιούμορ- .Κάποια ερωτηματικά ίσως δεν αποσαφηνίζονται πλήρως όπως για παράδειγμα που στειχειοθετείται καθεαυτή η ύπαρξη ενός ζευγαριού αφού εξ ορισμού οι ανθρώπινες σχέσεις είναι απαγορευμένες (η αναπαραγωγική διαδικασία δεν απαιτεί και τη συμβίωση) ή αν τελικά όλη η ψυχολογική και εξουσιαστική αντιπαλότητα περιόριζεται στο σκληρό ένστικτο της επιβίωσης ή αντανακλά ακόμα κάποια ίχνη συναισθήματος . Η απολυτότητα του έργου είναι διάχυτη φωτίζοντας ίσως έτσι περισσότερο μία εν δυνάμει σκοτεινή φύση .

Η παράσταση διακατέχεται από μία ατμόσφαιρά επιβλητική και σίγουρα τα σπουδαιότερα εύσημα της τα οφείλει στις ερμηνείες των ηθοποιών και ειδικά του Νίκου Κουρή ό οποίος ενεργειακά δεν χάνει στιγμή τη συχνότητα του. Εγκεφαλικές καταστάσεις με δραματικές προσδοκίες , άλλωστε όπως έχει πεί και ο ίδιος ο Βρετανός συγγραφέας « Το μυαλό είναι από δομικής άποψης ένα δραματικό σύστημα, γι’ αυτό δημιουργήσαμε το θέατρο».

ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου με τους Νίκο Κουρή, Μαρία Ζορμπή και Ιπποκράτη Δελβερούδη.

2007-05-08T07:01:00.000-07:00

ΤΟ ΜΟΥΝΤΟΠΑΡΤΙ

Κάτι συνέβη το Σάββατο 28 Απριλίου στην Καραγιώργη Σερβίας και η αλεπού εκεί που είχε βγεί βόλτα στο παζάρι έπεσε πάνω σε ένα αλλόκοτο πλήθος που μπαινόβγαινε στο τριόροφο κτίριο του Χρωμα Χρώμα. Εκεί που λέτε που τη σκούνταγαν κάποιοι βιαστικοί για να προσπεράσουν και μία τσαπατσούλα της πάτησε και την ουρά, έτσι περίεργη που ήταν έγινε ακόμα πιο περίεργη όταν διαπίστωσε πως οι αλλόκοτοι κρατούσαν στα χέρια και κάτι σαν περιοδικό, πλησίασε για να δεί καλύτερα και κόλλησε κάπως με τα χρώματα και την όμορφη μαυρούλα στο εξώφυλλο. Μπήκε το λοιπόν κουνιστή κουνιστή και άρχισε να περιεργάζεται. Κόσμος ανεβοκατέβαινε στις σκάλες κρατώντας κρασάκι στο χέρι, μουσικές από παντού, χαμόγελα και ευχές, "τί έγινε ρε παιδιά?" σταματάει και ρωτάει έναν ομορφούλη "καλή αλεπού είσαι του λόγου σου" της λέει "δεν έχεις μυριστεί τίποτα?" "με προβλημάτισες όμορφε" απαντάει εκείνη .... της δίνει μία καρτούλα που γράφει www.moodyradio.gr της κλείνει το μάτι και φεύγει.....ο αθεόφοβος.

2007-04-10T05:59:00.000-07:00

το νησί του Πάσχα

Μάζί με το αρνάκι που απαντάει στα ευχολόγια του γούρουνου FUCK OFF έτσι λοιπόν καμιά φορά ξεκινάς για τις γιορτές και τις παρελάσεις των εκδρομέων του Πάσχα, λαχανιασμένα και καταιδρωμένα να γλιτώσεις από τη μιζέρια σου στην Αθήνα ενώ ένα κύμα χλευΑσμού το' χεις πρόχειρο να το ξεράσεις αλλά αχρείαστο να' ναι...

Και κεί που όλα αυτά τα πακέτωσες στις βαλίτσες σου και υποψιάζεσαι ότι τίποτα δεν θα σε σώσει από την προσωπική σου Σταύρωση να σου το νησί φαρδύ πλατύ κάτω από τα ασπρουλιάρικα πόδια σου να σε χαϊδεύει απαλά. Ωχ σκέφτεσαι εδώ είμαστε , τώρα αν τον πάθω τον έρωτα θα με ρουφήξει με τη μία από το λιμάνι...Ακάθεκτος όμως συνεχίζεις το βόλεμα στην αποπλάνηση και δώστου βόλτες στις εξοχές, χάζεμα στα στενά σοκάκια, μυρωδιά από νυχτολούλουδα στο εγγύς σου, να σου επιτάφιοι που βυθίζονται σε θάλασσες, κανόνια που σφυροκοπούν στα τείχη, πυροτεχνήματα που πόνεσαν τον αυχένα σου και ένας συμπαθέστατος μακρυμάλλης -μάλλον ροκάς θα ήταν- Ιούδας που μαρινάρεται στο λιμάνι. Φωτιά και λάβρα οι καμπάνες στο μοναστήρι ,χαμόγελα αντικρυστά από τα νησάκια με τα ξωκλήσια. Τώρα που την έφαγες τη σοκολατόπιτα σου, για έλα και πές μας που πήγε εκείνο το άλλο το κακό;

Τώρα που ερωτεύτηκες τα σαμαράκια στο Νησί πόση Ανάσταση έφερες μαζί σου;

2007-03-05T06:43:00.000-08:00

ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ

Σε όλους εσάς που περάσατε το Σάββατο για ένα φιλί και ένα κομμάτι σοκολατένια τούρτα στα γενέθλια της αλεπούς -η οποία κατέβαλε σοβαρές προσπάθειες να φανεί αντάξια οικοδέσποινα των προσδοκιών σας αν και σε κάποιο σημείο από την πολλή προσπάθεια κάπου ανάμεσα στην ανανέωση τασακιών και παγοθήκης έχασε λίγο το πλάνο του πάρτι και βρέθηκε να αναρωτιέται τα πόσα αλήθεια κλείνει-. Πάραυτα , αν και αντιλήφθηκε ότι τα τίμια πάρτι ευσυνείδητων εορταζόντων δεν είναι αμελητέα υπόθεση, κάθε άλλο μάλιστα, υπόσχεται να επαναλάβει την απόπειρα -ίσως με πιο συνοπτικές διαδικασίες αυτή τη φορά- προς τα καλοκαιριάσματα.. Αλήθεια αυτό που τελικά χαίρεσαι πιο πολύ στο πάρτι σου ,όντας τρεχάμενος Βέγγο-Τοτός είμαι μάλλον η τελευταία ώρα που έχετε μείνει πέντε καλοί φίλοι, ντουζίνες θρυματτισμένα πατατάκια,τυροπιτάκια και αλκοολούχα γλίτσα στο μωσαϊκό , βγάζεις παπούτσια, τρώς επιτελούς από την περιβόητη τούρτα σου και ενημερώνεσαι για τά δρώμενα του πάρτι αφού εσύ, εύλογα, πήρες απόσταση από τα πράγματα και περιθωριοποιήθηκες σκορπώντας χαμόγελα ευχαριστίας και χαζοκουβέντες του αέρα αφού ταυτόχρονα είχες το μυαλό σου στα πιάτα που χρειάζεσαι και στην κόκα κόλα που τελείωσε.

"μετα τιμής φίλοι αλλά την επομένη θα κρατήσω τους τελευταίους αγαπημένους για συμπαραγωγή καθαρίσματος."

η ωριμότερη και αφύσικα κατά ένα χρόνο γοητευτικότερη ,μαγευτικότερη επικινδυνότερη -δεν θέλω μορφασμούς- αλεπού σας.

2007-02-22T06:00:00.000-08:00

COCOONING VS KOYKOYNIΝΓΚ

ΔΙΑΛΕΞΕΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΣΟΥ;

Δεν είχα αντιληφθεί ότι υφίσταται διαφοροποίηση μέχρι που ένας φίλος αποφάσισε να κλάψει στον ώμο μου.. Το cocooning μπήκε στη ζωή μας αφενώς από το παράθυρο των περιοδικών lifestyle ,αφετέρου από την κυρία Faith Popcorn, στρατηγικό σύμβουλο marketing ,η οποία το 1990 αναγνώρισε την τάση για παραμονή στο σπίτι ως εμπορικά σπουδαία , αναφορικά με την άνθηση του ηλεκτρονικού εμπορίου . Από την άλλη, η παρήχηση της αγγλικής λέξης σε κάτι που, ελληνιστί, θυμίζει πουλί, μας οδηγεί σε διαφορετικά μονοπάτια. Το κουκούνινγκ λοιπόν,ως μεταλλαγμενό cocooning σημαίνει «μένω σπίτι μόνος,εγώ και ο κούκος».
Η αγχωτική κραυγή γνωστού ραδιοφωνικού σποτ «ΜΗ ΜΕΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ» λίγο ή πολύ γεννά συγκρουσιακές επιταγές κοινωνικής χειραγώγησης, γεγονός σκιαχτικό. Η ολοένα αυξανόμενη επιλογή των κατοίκων μιας πόλης για “home sweet home” αριθμεί πλήθος αιτίων.Το οικονομικό ίσως να αφορά τον περισσότερο κόσμο αφού η στενότητα του μέσου μισθού είναι εικόνα καθιερωμένη. Πέραν αυτού το, ότι το σπίτι τους επιλέγουν και πιο ευκατάστατοι συμπολίτες μας για τον ελέυθερο τους χρόνο , καλώντας φίλους για φαγητό, κρασιά στο τζάκι, επιτραπέζια, dvd κτλ επιβεβαιώνει ότι η επιλογή συχνά έρχεται να καλύψει την ανάγκη. Αν η ανάγκη εδώ σηματοδοτεί τις λέξεις ζεστασιά και συντροφικότητα, αυτό μπορείτε να το κρίνετε έκαστος από εσάς στο σημείο που σας αγγίζει.
Η δεύτερη κατηγορία, στην οποία ανήκει ο λεξιπλάστης φίλος, απεικονίζει περισσότερο μία θλιβερή καταγραφή πραγματικότητας παρά επιλογή καθ’ αυτή.Απαντάτε στο «Τί να την κάνεις την ελευθερία σου αν δεν έχεις κάποιον να στην περιορίσει;» ή στο «άνθρωπος μόνος Θεός μάλλον είναι για θηρίο» ή για να σας παραπέμψω πιο λυρικά στο στίχο των Everything but the Girl «that’s freedom without love». Το εγω και ο κούκος είναι πολύ πιο διαδεδομένη κατάσταση από ό,τι ίσως υποψιαζόμαστε.Η εικόνα, δηλαδή, των μοναχικών ηλικιωμένων περικυκλωμένων απο γατιά και σκυλιά σε σπίτια «ευγενών» αρωμάτων δεν διεκδικεί αποκλειστικότητες. Από τεχνοκράτες μέχρι καλλιτέχνες, από φοιτητές εώς υπαλλήλους δεκαώρων η λίστα είναι μεγάλη. Αν το σκεφτείτε λίγο , υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχετε τουλάχιστον ένα γνωστό σας που μπορείτε να φανταστείτε ότι έκανε μόνος του αλλαγή χρόνου.
Το cocooning πάντως , είναι μία υπόθεση που ευχάριστα γίνεται προσωπική .Ένα ζεστό σπίτι από χρώματα και μυρωδιές που αγκαλιάζουν αυτό που εμείς είμαστε ,πέρα από τους στυλιστικούς καταναγκασμούς, μινιμαλιστικούς ή μαξιμαλιστικούς, είναι ένας αρκετά θελκτικός λόγος για να μείνουμε σπίτι. Ένα διάλειμμα από την κίνηση, τον θόρυβο, την ορθοστασία και την απογοήτευση ατυχών συναναστροφών είναι κάτι ακόμα. Δύσκολα αλλάζω την εικόνα της Παρασκευής βράδυ, να μουλιάζω στη μπανιέρα, πίνοντας κάτιτις παρέα με βιβλίο και μουσικούλα. Αν φυσικά η μπανιέρα διατίθεται για δύο, ακόμα καλύτερα. Τελικά καταλήγω ότι το cocooning είναι ίσως ό,τι μισούν οι κουκουνιστές, όχι γιατί στο σπίτι τους στριμώχνονται αλλά γιατί θα ήθελαν να έχουν την επιλογή να κάνουν και το άλλο. Ό φίλος μου παραπονέθηκε πως κοιμάται με το μαξιλάρι του και οι τοίχοι πέφτουν να τον πλακώσουν. Αν και τότε του εξάντλησα όλα τα εξωδερμικά μου επιχειρήματα περί δημιουργικού ανεξάρτητου χρόνου, μέσα μου γνώριζα καλά πόσο εύκολα μπορείς να εξαρτηθείς από ένα χαζομαξιλάρι και τέλος πάντων πώς καλέ μου κούκο σε συμπαθώ αλλά και αυτή η μοναξιά είναι άτιμο πράγμα..

2007-02-12T03:03:00.000-08:00

ΤΟ ΚΕΝΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Αυτό που δεν σήκωσε τα σεντόνια μας Κυριακή πρωί. Μα το Θεό σού , μα το Θεό μου ,αυτό που δεν λυπήθηκε καμία λέξη και αφή, καμία αφορμή συνεύρεσης, αυτό που τσαλαπάτησε μέσα σε κάθε βουβή λακούβα των υγρών σου. Δεν είπες κάτι παραπάνω από το ελάχιστο σου λίγο. Αυτό που κόβει δέρμα και αναπνοή. Σε άφησα στο μετέωρο είναι μου, σε κοιτάω από τον πιο ψηλό, τον πιο απότομο όροφο του ουρανοξύστη σου, πέφτεις κάθετα , με φόρα .. Στα κόκκινα σημάδια σου στην άσφαλτο, χαράζω το όνομα σου. Ποτέ ξανά να μην ξεχάσω το πόσο καλά γράφεις,

μέσα μου.

2007-02-06T07:00:00.000-08:00

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ

Η καθημερινότητα εμπεριέχει πράγματα που αν δεν μας σκοτώνουν σίγουρα δεν μας κάνουν πιο δυνατούς. Σκεφτείτε ,ας πούμε, τον καταναγκαστικό χρόνο που αναλώνετε κάποιοι από εσας , πολλοί από εσας, εγκλωβισμένοι στο «σαλόνι» του αυτοκινήτου σας , σε μία ελλειπτική ταχύτητα καθ’οδόν και αντίστροφα από το χώρο εργασίας σας. Οι ώρες που εχω περάσει στη ζωή μου επί της Κηφισίας ή ακόμα βασανιστικότερα επί της Εθνικής (συχνή περιφερειακή επιλογή) ,αθροισμένες, ισοδυναμούν με μήνες διακοπών.
Όταν ξεκινάς να το κάνεις, το έργο αυτό, υφίστασαι ένα σοκ. Διότι , τις πρώτες δύο φορές αισιοδοξείς και λες «Γκαντεμιά ,έπεσα σε ατύχημα, σιγά μη χρειάζομαι μισή ώρα για πεντακόσια μέτρα». Όσο όμως οι μέρες περνούν, ψυλλιάζεσαι ότι αυτή η κατάσταση είναι μάλλον παγιωμένη και τότε τρώς μια φρίκη. Δεν είναι μόνο οι δύο με τρείς ώρες ημερησίως που εξαερώνονται άνευ οιουδήποτε παραγωγικού αποτελέσματος, είναι η κούραση της ακινησίας, τα νεύρα από την ευγενικής καταγωγής παιδεία των οδηγών, τα καύσιμα , τα e-pass , τα χαμένα ραντεβού ,που όλα μαζί σε καταλήγουν στο να τραβάς τα μαλλιά σου.Κλισέ το τελευταίο αλλά θα προτιμούσατε το «να ξεσπάς σε κλάματα»; Κρίνετε υπερβολική τη σωματική έκκριση; Μάλλον δεν θα ανήκετε στους «τυχερούς» οδηγούς αυτού του λειτουργικότατου λεκανοπεδίου. Πάραυτα, αφού εξαντλήσετε τη μικροκοσμική σας αγανάκτηση για το τί θα μπορούσατε να κάνετε σε αυτό τον χρόνο , όπως ενδεικτικά , γυμναστική, ύπνο, διάβασμα,ταινία, βόλτα με σκύλο ή χωρίς, σεξ με άλλον ή μόνοι σας και πάει λέγοντας και αφού δεν τολμάτε ακόμα αυτή την πολυπόθητη μετακόμιση, τότε νομίζω πώς ήρθε η ώρα να αναποδογυρίσετε το νόμισμα.
Η άλλη όψη λοιπόν γράφει πάνω σε αυτή την καταπληκτική ανθρώπινη ιδιότητα που κάνει τους κατάδικους να γράφουν βιβλία σε κελιά 2 επί 2 και τους θυρωρούς να φτιάχνουν μουσική. Αν όμως ο κόμης Μοντεκρίστο δεν σας λέει κάτι εξηγώ και βάλτε τικ σε ό,τι σας πάει:

α. Χρόνος για διάλογο με τον εαυτό μας. Η μέρα μας ασφυκτιά από φωνές, πρόσωπα και γεγονότα .Η παραγωγική σκέψη είναι πολυτέλεια. Εκμεταλλευτείτε το.

β. Ώρα για μουσική. Το αυτοκίνητο είναι ιδανικός χώρος για να απολαύσεις τη μουσική και η μουσική ο μοναδικός συνοδηγός που εγγυάται καλή παρέα. Προτείνω «lady grinning» του Bowie κατερχόμενοι τη γέφυρα πάνω από το Καραϊσκάκη, ηλιοβασίλεμα,.

γ. Εγκεφαλικά γυμναστήρια. Μπορεί η μέση μας να πιάστηκε και ο ποπός μας να μπλάβιασε αλλά έχουμε και άλλα όργανα που χρήζουν άσκησης. Παρατηρείστε επιγραφές, διαφημιστικά, επωνυμίες, συγκρατείστε λέξεις και δρόμους. Έτσι γυμνάζουμε τη μνήμη μας και εμπλουτίζουμε σε πληροφορία που πότε δεν είναι άχρηστη.

δ. Κινηματογράφος δίπλα σου. Τί και αν δεν πρόλαβατε των 20:30; Δίπλα σας παίζουν διάφορα σενάρια. Όλοι μας χαζεύουμε τους δίπλα μας από βαρεμάρα. Κάντε το πιο δημιουργικά .Φανταστείτε το ποιός μπορεί να είναι διπλανός σας, τι δουλειά κάνει, με ποιόν μπορεί να τσακώνεται στο κινητό. Προσοχή! Υπάρχουν όρια διακριτικότητας.Μην θεωρηθείτε προσβλητικοί ή πεσιματίες.

ε. Σε συνέχεια της προηγούμενης παρότρυνσης, επεκταθείτε και σε πιο διαδραστικές συμπεριφορές..Το αμοιβαίο φλέρτ δεν έβλαψε ποτέ κανένα . Ερωτικές ιστορίες λεπτών που μας τονώνουν το ηθικό και τη βγάζουμε αζημίως. Πάλι βεβαιωθείτε περί της αμοιβαιότητας ,μην κουράζετε κόσμο επιπλέον.

ζ. Όσοι είστε μανιακοί των αθλητικών ανταποκρίσεων αλλά και σύντροφοι ,είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσπαθώσετε όσο τραβάει η ψυχή σας και να αποφύγετε και τη γκρίνια στο σπίτι.

η. Εφοδιάστε το αμάξι σας εκτός από νερό και κράκερ με κανά βιβλίο ή περιοδικό. Αν τα πράγματα κυλούν τόσο αργά εώς καθόλου μπορείτε πάντα να μάθετε κάτι καινούργιο. Διπλή προσοχή γιατί ο πίσω πληρώνει τον μπροστά!

Αν από τα παραπάνω δεν βρίσκετε τίποτα ελκυστικό ή έστω εφικτό τότε θα πρότεινα να σκεφτείτε ή κάτι εναλλακτικό ή να μετακομίσετε ή να αλλάξετε δουλειά. Με λίγα λόγια ,συνειδητοποιείστε ότι οι 24 ώρες της ημέρας είναι πολύ λίγες για να έχουμε την πολυτέλεια να τις τραυματίζουμε με νεύρα και φωνές. Εξαιρούνται τα κλάματα γιατί βοηθούν εκκαθαρίσεις παντός είδους..

2007-01-17T01:52:00.000-08:00

"ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ"

Πόσοι από τους εργαζομένους σήμερα έχουν νιώσει αυτή την ανείπωτη ικανοποίηση (τη δουλειά σαν δημιουργική χαρά και πνοή, που υψώνει τον άνθρωπο σε ηθική προσωπικότητα); Γύρω μας βλέπουμε τους απαυδισμένους και τους απαισιόδοξους που η ζωή τους κυλάει άδεια χωρίς καμιά ελπίδα.Αντίβαρο της η πρόστυχη καλοπέραση και η εύκολη ανάδειξη.Η εργασία καταναγκαστικά έργα.Κι η μόνη σωτηρία-η φυγή κι ο παθητικός χυδαίος ηδονισμός.

Ύστερα από αποχτηνωτική εργασία βρίσκουν ευχαρίστηση στο έντονο ζήσιμο των τυχερών παιχνιδιών, στα χαρτιά, εύκολους έρωτες, λοταρίες κλπ. Παρακολουθούν με πάθος σαν απλοί θεατές, το ποδόσφαιρο. Αυτό τους είναι πιο βολικό, πιο άνετο, δεν απαιτεί προσπάθεια σωματική ή πνευματική.

Κι άλλοι πάλι, ζητούν να συμπληρώσουν το κενό με εγωιστικούς αχαλίνωτους κερδοσκοπικούς σκοπούς.Χάνεται κάθε ίχνος ανθρωπιάς και μένει η βάρβαρη και αρπαχτική μανία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ

2007-01-11T07:50:00.000-08:00

Η ΦΗΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΧΑΡΕΣ

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2007,μεσημέρι, δημοτικό κοιμητήριο Βύρωνα.Αυτό είναι συμπαθές, όσο τουλάχιστον του επιτρέπει η φύση του.Χτισμένο σε λόφο ,αμφιθεατρικά, περιστοιχισμένο από δέντρα.Ο καιρός είναι καλός.Μάλλον ταιριάζει σε άνοιξη.Τα μαύρα ,βαριά πανωφόρια περισσεύουν.Βγάζω το κασκόλ μου.Ένας σημαντικός άνθρωπος του θεάτρου κηδεύται σε ατμόσφαιρα βουβή, καπως υπαινικτική.Η αυλή της εκκλησίας σφύζει από ανθρώπους της τέχνης.Ηθοποιοί του θεάτρου,της τηλεόρασης, σκηνοθέτες , μουσικοί,διάσημοι , λιγότερο διάσημοι, καθόλου διάσημοι, φαντάσου ένα τετοιο πλήθος τέλος πάντων.Βάλε μέσα αυτούς που τον αγάπησαν, αυτούς που τον ερωτεύτηκαν, αυτούς που τον αντιπάθησαν, αυτούς που τους είναι αδιάφορο αλλά θεώρησαν προσήκουσα για την περίσταση την παρουσία τους.Βάλε λοιπόν αυτούς.Ηρεμία στην αυλή.Κάτι περιστέρια, αναποφάσιστα ανατοποθετούνται στις κολώνες.Οι επικήδειοι ψαλμοί τελειώνουν. Από την εκκλησία βγαίνουν κάποιοι συγγενείς και ακούγονται σπαστές κραυγές λύπης, ακολουθεί το φέρετρο βασταζόμενο απο μαθητές του εκλειπόντος, μαθητές διάσημοι, μαθητές λιγότερο διάσημοι.Η πορεία συνεχίζει στα βουβά.Τα λουλούδια ρίχνονται με πάθος πάνω στο μάρμαρο που μόλις στρώνεται.Το πλήθος ,διάσημο και μη , συνωστίζεται εναγωνίως να προλάβει τα δευτερόλεπτα που άνοιξαν την κάσα.Κλείνει.Αυτή κλείνει.Φωνές πνιχτές, δάκρυα βαριά.Η κάσα απομακρύνεται από τα φώτα του κόσμου αυτού , από τα φώτα τα ανθρώπινα.Κανένα έλεος για το θέμα αυτό.Κάποιος συγγενής διαμαρτύρεται στο νεκροθάφτη για το που θα τοποθετηθεί ο σταυρός.Σιγά, σιγά το πλήθος απομακρύνεται.Οι πολλοί φεύγουν,οι λίγοι παραμένουν.Σχηματίζονται παρέες που κουβεντιάζουν χαμηλόφωνα.Βλέπω κάποιους να αγκαλιάζονται, κάποιους να κλάινε χαμηλόφωνα.Τη διαμορφωμένη ηχόσφαιρα ραγίζει η φωνή ενός υπαλλήλου."Περνάτε σιγά, σιγά για τον καφεδάκο τώρα''.Ο καφεδάκος σερβίρεται γλυκός συνοδεία παξιμαδιού και κακού κονιάκ.Τα πνεύματα έχουν ελαφρώς ηρεμήσει ,τώρα πια βρισκόμαστε στο περιβάλλον της μεγάλης αίθουσας, με θέα το βουνό.Ιστορίες για τον απόντα, ιστορίες άσχετες, καμιά φορά σκάει και κανά γελάκι ανακούφισης.Οι γνωστοί κάθονται με τους λιγότερο γνωστούς και όλοι μοιάζουν ένα...Ο ήλιος από το παράθυρο τους στραβώνει τα μάτια και έχουν ζαλιστεί από το αναμφίβολα κακής ποιότητας ηδύποτο.

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2007, βράδυ,Κολωνάκι.Το θέατρο έχει επίσημη πρεμιέρα.Στην είσοδο του σφήνωσαν τα λουλούδια από κάμερες και πόδια.Στο τελευταίο σκαλί περιμένουν οι τηλεδημοσιογράφοι.Μία δήλωση από τον τάδε σκηνοθέτη, το δείνα επειχηρηματία, τον άλλο πολιτικό.Παρελαύνουν τα άρματα, λαμπεροί οι αρματηλάτες.Αλλόφρον το πλήθος του γκισέ.Σαν το φώς πέσει στο πρόσωπο για να το ανακρίνει χυδαία ή να το κολακέψει φαιδρά τα βλέμματα παγώνουν, σε μάσκες γύψινες, σε λέξεις ατάκες.Ο επόμενος παρακαλώ!Στέκομαι στη γωνίτσα μου και παρατηρώ.Κάποιους συνεντευξιαζόμενους τους συνάντησα το μεσημέρι στην κηδεία.Πλέκω σκετσάκι γρήγορο.Μεσημερι.

"Συλληπητήρια.

Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε.

Κουράγιο."Βράδυ.

"Συγχαρητήρια.

Πάντα τέτοια.

Μπράβο".

Φαντάσου να μπερδέψουν τις συν-πάθειες με τα συν-χαρήκια.Τις ανθοδέσμες με τα στεφάνια.Τις τούρτες με το κώλυβα (διαπίστωσα ότι υπάρχει και κωλυβότουρτα).Τα άχαρα μαύρα με τη γούνα τη μπέζ-πτώμα.Φαντάσου στην κάμερα η δήλωση να λέει:

"Απώλεια μεγάλη, για την τέχνη και για μένα.Δυσαναπλήρωτο κενό."

Και ο δημοσιογράφος, που αγνοεί πλήρως το γεγονός αλλά και το πρόσωπο, με ύφος συμπιεσμένου κουβά απορεί:

"Τί εννοείτε; Πέιτε μας για τη συνεργασία σας με τον κύριο Λαμπιονοκουβαδάκι, ακούγονται διάφορα".

Χμμ οι πρεμιέρες αυτές οι επίσημες, οι ρημάδες, έχουν και ακολουθία.Το Πάρτι.Βέβαια, ναι.Αυτό είναι μέρος της ημέρας.Δεν το αποφεύγεις.Σου λένε είναι μέρος της δουλειάς σου,Ιδιωτικοποιημένες Δημόσιες Σχέσεις.Δηλαδή υπο καθεστώς δημοσίου δικαίου;Δηλαδή το κράτος και εσύ.Το κράτος είναι οι άλλοι.Εσύ είσαι το όνομα σου.Αυτό εξαερώνεται κάπου ανάμεσα στα φώτα.....

Κάπου διάβασα ότι το οξυγόνο του καλλιτέχνη είναι η εκτίμηση και η αποδοχή.Αναρωτιέμαι πρίν ή μετά θάνατον; Γιατί αν μιλάμε κατόπιν εορτής τότε δεν αναφερόμαστε σε ζωτικό στοιχείο επιβίωσης αλλά σε επιγραφές ταφόπλακας.Άσχημη λέξη η τλευταία.Φεύ! Συμμεριστείτε την αδυναμία μου να ωραιοποιήσω κάθετι άχαρο.Περίτρανα οι κηδείες απέχουν από τα χρυσαλιφούρφουρα, όπως η φήμη από την προσωπική αλήθεια.Αυτή τη μία που απομένει στο τελευταίο σινιάλο.Όσο μεγαλώνεις τα ψυλλιάζεσαι αυτά.Παίζω την κασέτα της ημέρας rewind.Φύγετε κρασιά και γόβες, στο καλό προβολείς και χαλιά, πίσω στο σεντούκι της αυταπάτης, σας στέλνω με κατανόηση.Επιστρέφω στα κεραμμύδια της εκκλησίας.Περιστέρια μου τσιμπούν τα δάχτυλα.Λοιδορούν τη Λιλιπούπολη μου.Χαζεύω τους από κάτω.Σκοτεινοί και θλιμένοι.Ανακαλύπτω τον κοινό δρόμο των ανθρώπων από εκεί εδώ.Τα μάτια που δακρύζουν γράφουν στην κάμερα.Κάτι σκαρφίζεται το φώς και αντανακλα.

Στον Τ.Μ και σε όσους τον αγάπησαν.

2007-01-11T02:02:00.000-08:00

Η Συνομωσία του καθρέφτη 3

TO ΜΑΝΤΑΡΙΝΙ

Εκείνη τη μέρα ο Αντρέας βρόντηξε την πόρτα και με αίματα στα χέρια, έτρεξε προς το σταθμό.Για αυτόν πια όλα συρρικνώνονταν σε μία σκέψη."Δεν νιώθω , δεν πονάω, δεν υπάρχω".Τα βαγόνια πηγαινοέρχονταν πανηγυρικά.Οι ανακοινώσεις αφίξεων , αναχωρήσεων αναβόσβυναν με πείσμα.

Ο Αντρέας ίσιωσε το πέτο στο σακάκι.Κοιτάχτηκε φευγαλέα στην αντανάκλαση μιας πόρτας.Η πόρτα άνοιξε και το πλήθος χίμηξε βίαια προς αυτόν."Θα με πατήσουν;" σκέφτηκε."Να δούμε αν θα με πατήσουν".Οι εξερχόμενοι επιβάτες τον προσπέρασαν βιαστικά , αδιάφορα και σκουντώντας.Αυτό το σκούντηγμα ήταν που του αποτελείωνε τις ελπίδες.Και όμως..."Για να με αγγίζουν, πάει να πεί ότι με βλέπουν, είμαι κάτι για αυτούς, ένα εμπόδιο στο δρόμο τους.Τα εμπόδια τα παρακάμπτεις;Όχι , λάθος, τα εμπόδια τα υπερπηδάς ή τα συμπιέζεις , έτσι με λίγο σκούντηγμα ,θα σου κάνουν χώρο για να περάσεις."

Η πόρτα έκλεισε.Ο Αντρέας παρέμεινε ακίνητος.Το τζάμι έφυγε, μαζί με την πόρτα, μαζί με το βαγόνι, μαζί με την εικόνα, τη δική του εικόνα.Μία στάλα ιδρώτας.Κύλησε.Από λαιμό σε φανέλα, από φανέλα σε αφαλό, από αφαλό σε πόδι , μέχρι την κάλτσα.Ο Αντρέας φαντάστηκε το εμπόδιο της κάλτσας.Η στάλα ιδρώτα, αυτή η ιδρωτσίλα, η κρυφή του, η φοβισμένη, έπρεπε να υπερπηδήσει το τείχος της κάλτσας και να φτάσει το πλακάκι.Πλάτσ! 'Εφτασε.

O Αντρέας χαμογέλασε."Περήφανη σταγόνα θα κάνεις τα δικά σου, θα κυλήσεις εκεί που θέλεις εσύ.Οπ! Πρόσεχε! MIND THE GAP! "Το μάτι του κόλλησε στις βρώμικες ράγες.Κάτι από ζωή σάλεψε εκεί .Ένας ποντικός δρασκέλισε γρήγορα το σκοτεινό άγριο ντουβάρι της Λονδρέζικης αβύσσου."Ο ποντικός;Ιδού το ερώτημα.Ποιός τα καταφέρνει μάγκα μου καλύτερα; Εσύ ή ο ποντικός; Τον έλουσε δεύτερη φορά κρύος ιδρώτας.

Το χέρι του άρχισε να τον τσιτώνει, η πληγή άνοιξε πάλι."Γαμημένες πληγές και αίματα.Ανώφελος πόνος."΄Εβαλε το χέρι στην τσέπη και έπιασε το μανταρίνι από το Paddigton.Άλλη μια προσπάθεια σκέφτηκε."Αντρέα , έχεις ακόμα μία ευκαιρία να μυρίσεις.Αν αποτύχεις, τελειώνει εδώ αυτό το ταξίδι."Πλησίασε το εσπεριδοειδές στα ρουθούνια του.Μάταια.Πιο δυνατή ρουφηξιά.Επόμενη άφιξη σε ένα λεπτό.Υγρά κυλούν στο πρόσωπο, υγρά κυλούν μες στις παλάμες.

Πήδηξε απαλά.Ξάπλωσε.Οι ράγες βρώμαγαν πλαστικό καμένο και λάδι μηχανής.Ο ποντικός πλησίασε.Ήθελε και αυτός να μυρίσει.Βοή μηχανής.Οι ράγες τραντάζονται.Ο Αντρέας έκλεισε τα μάτια.Γλυκειά επιθανάτιος αγωνία.Τέρμα ο πόλεμος.Ήξερε πώς είχε τον Αντρέα στο χέρι.Πλέον οι ξυλοδαρμοί ήταν παρελθόν.

foxy says: αφιερωμένο στον φίλο του Manchester

2007-01-05T07:07:00.000-08:00

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΤΥ:ΒΑΛΤΗΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ.

Έχω μέρες να γράψω, όχι από έλλειψη θεματολογίας.Πράγματα έγιναν και γίνονται όλες αυτές τις μέρες, τις εορταστικές........Απλά κυριαρχεί ένα άδειασμα.Το συζήτησα με ένα φίλο blogger και συμφώνησε μαζί μου ως προς το φρενάρισμα.Ξέρεις , ήταν αυτό το χρονικό σημείο πριν την Πρωτοχρονιά που έχεις φουλάρει τις μηχανές σου, έχεις σκορπίσει χέρια και πόδια σε δρόμους και μαγαζιά,τα χείλια σου έχουν παπαριάσει από το φίλα φίλα και γενικά ρε παιδί μου ,ξόδεμα, υλικό και ψυχικό .Τρέξε μωρό μου,Λόλα ,τρέξε.

Από τρέξιμο λοιπόν, άλλο τίποτα.Ρητά δήλωσα σε φίλους και γνωστούς ότι συνειδητά το δεκαπενθήμερο θα απέχω από οποιαδήποτε πνευματική καλλιτεχνική δραστηριότητα για λόγους εκκαθάρισης.Την εξαίρεση την περιόρισα σε ό,τι αφορούσε βιβλία.Αυτά δεν λείπουν από το κομοδίνο ούτε σε ώρες μεταμεσημεριανές σιεστικές χωνευτικές τιώραναναιτωρακές.Βοηθούν στη χώνεψη, βοηθούν στο να σε πάρει γλυκά γλυκά ο πιτσιρίκος, ο Μορφέας.Κατά τις 22:00 ξυπνάς φρεσκότατος,σιδερωμένος από το μαξιλάρι (εγω κοιμάμαι ανάμεσα σε δύο, σαιντουτσάκι) και λές "Ε τώρα μάλιστα, μάζεψα εφόδια ας πάω στη μάχη..."

Έτσι, πολεμοχαρές, θηλυκό ως είμαι , δέχτηκα επί το πλείστον όλες τις προκλήσεις και ρίχτηκα με χαρά και όραμα στην μάχη των πάρτυ.Δηλαδή,όταν λέμε ρίχτηκα εννοώ ότι μέσα σε ένα δεκαήμερο τίμησα όσες χορευτικές ανθρωποσυγκεντρώσεις δεν είχα τιμήσει μέσα σε ένα χρόνο.Πάρτην από δώ την αλεπού, φέρε την από εκεί , ένα τακούνι, ένα φουστάνι, ένα σκέρτσο, ένα φουγάρο , ένα κελάρι, μία σαμπανοδεξαμενή........Πόσο κόσμο είδα, με πόσους χόρεψα, πόσες φορές αγκαλιάστηκα και είπα ευχοαρλούμπες ένας Santa το ξέρει.

Το θέμα βέβαια, είναι, να το κάνεις συνειδητά και να το ευχαριστιέσαι.Διότι η ηθελημένη καθαρά πρωτοβουλιακή σου ενέργεια για ταχύτατη κοινωνικοποίηση είναι μία απόφαση που πρέπει αφενώς να λαμβάνεις συνετά αφετέρου να αντιλαμβάνεσαι-εκεί γύρω στα 30- και το λογό αυτής.Αν ξεφύγεις , λοιπόν, από το ταμπελάκι του "Εγώ δεν τα μπoρώ αυτά " ή το "Εγώ είμαι partyanimal" και ενηλικιωθείς αξιοπρεπώς τότε θα σε βοηθήσει το κενό.

Το κενό φίλε ,μου αναγνώστη , είναι ο χαοτικός όγκος που καταλαμβάνει ο χώρος ανάμεσα σε σένα και τους άλλους ......του πάρτυ εννοώ.Ούτω, αυτό που σου συμβαίνει σε ένα χώρο με πολύ κόσμο, που χορεύει , φωνασκεί εώς και ουρλιάζει ενίοτε, φιλιέται, φασώνεται , μπαλαμουτιάζεται (εσείς οι παλαιότεροι), σε αρπάζει εκεί που είσαι πάνω από τον κεφτεδάκο όταν το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να χορέψεις Donna Summer συνοδεία συμπαθούς ορεκτικού και μπουκωμένος,τέλος πάντων την πιάσαμε την εικόνα,αυτό που σου συμβαίνει λέγω ,είναι η πρόσκαιρη κρίση "Πάω στην τουαλέτα και με χαζεύω στον καθρέφτη ".Ποιός είμαι εγώ τώρα εδώ μέσα , στην άχαρη τετραγωνισιμένη τουαλετίτσα, που την χτυπάει ο βλάκας γιατι κατουριέται και ακούγεται ο πανικός απ' έξω και εγώ ρε παιδί μου ποιός είμαι δηλαδή , ποιά γκόμενα, ποιός φίλος είμαι εγώ αυτο το πλάσμα το κουρασμένο αλλά και λαμπερό, το ξωτικό της νύχτας που τρέχω να πιάσω..........

Ποιό κενό και ποιά μοναξιά, ποίος φόβος και ποιά συνθήκη στοιβάζουν τα πόδια μου σε τακούνια καταπιεστικά σε γραβάτες ασφυκτικές;Ποιά τρέλα και ποιός έρωτας με φόρτωσαν με mascara και ένα κιλό βερνίκι κόκκινο;Όταν όλοι χορεύουν κάτω από τη ντισκομπάλα η αλήθεια τους έγινε κοινή και οι διαφορές ξαχάστηκαν.Ένα βήμα μέσα στο κενό και πέφτεις στη μάυρη τρύπα.Συμφωνώ με το φίλο που μου μίλησε για την ευαισθησία της disco και μετά της house.Μουσικές και ρίμμελ, γούνες και φιλιά.....

Βγαίνω πρωινές ώρες από σπίτια που ξέχασα την περιοχή , ακούω πουλιά και θροίσματα.Παγωνιά και πείνα.Το κεφάλι μου γυρίζει.Η ναυτία του κενού;Η ναυτία της φούρλας;Ε και; Ξημέρωσε..............

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ! (ή κάλλη μου;)

2006-12-29T06:41:00.000-08:00

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΑΦΩΣ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙ
ΓΕΡΕ ΧΡΟΝΕ ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΩ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΝΟΣΤΑΛΓΩ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΠΑΜΑΙ
ΟΣΑ ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ

ΟΣΑ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕΣ
Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕΣ
Ο,ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ
ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΑ
ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΠΟΥ ΦΙΛΗΣΑ

ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΡΥΦΤΗΚΑ
ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΑΦΤΙΣΑ
ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ
ΓΕΡΕ ΧΡΟΝΕ ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΑΠΑΡΝΙΕΜΑΙ
ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΟΥ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΜΑΙ
ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΣΟΥ ΕΧΤΙΣΑ
ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ ΤΡΕΜΟΣΒΥΝΕΙ
ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ
ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ

2006-12-29T05:19:00.000-08:00

ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ.ΘΕΛΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ.ΣΣΣΣΣΣΣΣ

-Γιατί καρδιά μου θέλεις να με τραβολογάς;Δεν τα μπορώ εγώ αυτά πια.Βαρέθηκα.Ρεβεγιόν και μαλακίες.Πακέτο τί να φορέσω, πακέτο στο δρόμο, πακέτο ποιούς να φιλήσω, πακέτο να πιώ να γίνω λιάρδα.....να ξενερώσω.Ποιό το νόημα; 150 ανασφαλείς σε μαζική υστερία μη και γίνουν κολοκύθες τα μεσάνυχτα.150 πακέτα.Ευχαριστώ δεν θα πάρω.

-Γιατί τόσα πακέτα καλό μου;ούτε ο μπάρμπα Βασίλης να σουνα.

-Σαν αυτόν τον δύστυχο νιώθω.Σαπακετωμενος μέσα στην καμινάδα , μέσα στα γελοία μου τα ρούχα που με τσιμπάνε και με κάνουν χοντρό.Άσε με , θα μείνω σπίτι, παρέα με τον Μήτσο (σκύλος) , θα ανοίξω ένα κρασί,θα βάλω μουσικούλα, ένα βιβλίο, θα χαζέψω φωτογραφίες της χρονιάς, θα κλάψω την αγάπη μου που έχασα και θα αποκοιμηθώ γλυκά, γλυκά με τον Μήτσο να μου γλείφει το χέρι.....(χαμόγελο)

-Μμμμ. ναι...δεν ακούγεται και άσχημο, αν εξαιρέσεις τα σάλια του Μήτσου.Το πρόβλημα όμως είναι πώς στην πραγματικότητα, θα αλλάξεις χρόνο στο σκοτεινό σου δωμάτιο με ένα σκύλο, θα μεθύσεις με κρασί και δεν θα ξέρεις τί να το κάνεις -το μεθύσι σου-θα σκέφτεσαι ότι κάπου εκεί έξω οι φίλοι σου χορεύουν και φιλιούνται και σε σχολιάζουν με τρυφερότητα "και αυτός ο καυμένος ο (....) να λείπει...) , θα σκαλίζεις φωτογραφίες που θα σε στενοχωρήσουν και η αγάπη σου που ίσως περιμένει αυτή τη μοναδική ευκαιρία για να τα ξαναβρείτε, θα ξενερώσει και θα αφεθεί στον έρωτα της καινούργια χρονιάς.

(σιωπή)

-Λές;

-Λέω...Τώρα λέω όμως και να σε κλείσω γιατι μόλις που θα προλάβω τα μαγαζιάααααα.

-ααααααα.Λές να βρώ κανά πρωτοχρονιάτικο κουστουμάκι για τον Μητσάρα;

2006-12-22T04:42:00.000-08:00

ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΚΑΙΡΟΥ

Η μέρα θα ξεκινήσει με συννεφιά

Θα έχει πολύ κρύο

Αλλά στη διάρκεια της μέρας

Θα βγεί ο ήλιος

Και το απόγευμα θα έχει ξηρασία και ζέστη.

Το βράδυ θα λάμπει το φεγγάρι

Και θα είναι αρκετά λαμπρό.

Θα υπάρξει, πρέπει να πώ,

Ένας δυνατός άνεμος.

Αλλά ως τα μεσάνυκτα θα κοπάσει.

Τίποτ' άλλο δεν θα συμβεί.

Αυτή είναι η τελευταία πρόγνωση.

HAROLD PINTER

2006-12-21T08:12:00.000-08:00

ΑΛΗΤΕΙΑ.Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.

Μαρούσι.Πρωί.Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα.Οι τελευταίες εναπομείνασες θέσεις για παρακάρισμα είναι μια λοτταρία, δεν είναι μια πραγματικότητα.Όσοι πρόλαβαν ,είδαν από το πρωί την καλή τους μέρα.Οι άλλοι τριγυρίζουν τα τετράγωνα σαν άδικες κατάρες(η φυσική εξέλιξη μιας άδικης κατάρας οδηγού σε άδικη κατάρα επίδοξου παρκάροντος/σταθμεύσαντος).Η γυναίκα αγωνιά για ακόμα ενα χιλιοστό πρωινό ,αν θα αφήσει κάπου το ρημαδιασμένο.Ας κάνει άλλο ένα γύρο, αισθάνεται την τύχη της.Ξαφνικά το μάτι της παίρνει από μακρία τύπο γιαπικοραμμένο να πλησιάζει τα αυτοκίνητα κρατώντας laptop .Γκαζώνει με χαρά για το λαυράκι.Σταματάει δίπλα του, ότι ήταν να ανοίξει το πορτ παγκαζ.

-Συγγνώμη.Φεύγετε;

-Ναι,απαντάει ο κος Λαπτοφόρος.

Επιτέλους,η γυναίκα ανακουφίζεται.Ακούει κόρνα.Ένας άλλος άντρας ,εύσωμος, γύρω στα 45 ,εντός μικροκαμωμένου FIAT πλησιάζει απειλητικά.

-Κάνε στην άκρη να παρκάρω! της φωνάζει.Εκείνη τον κοιτάει αποσβολωμένη.

-Που να παρκάρεις άνθρωπε μου; πάνω μου; δεν βλέπεις ότι περιμένω με αλάρμ να ξεπαρκάρει ο άλλος;

-Κάνε στη μπάντα μωρή σου λέω!

Ο "άλλος" φρύδι δεν εσήκωσε,ήχο δεν ελάλησε, κοίταξε στιγμιαία το σκηνικό και με αργές κινήσεις μπήκε μέσα και άναψε τη μηχανή.Ο νεοφερμένος άντρας έβαλε πρώτη και προχώρησε,ταυτόχρονα και η έκπληκτη γυναίκα, φρένο, ξανά πρώτη έκαστος, ξανά φρένο αμφότεροι, ώσπου κόλλησαν οι μούρες τους.Η γυναίκα φοβήθηκε ότι α μη τι άλλο δεν το χει σε τίποτα εκτός από τα νεύρα να τις διαλύσει και το αμάξι.Ο άντρας πάρκαρε στη θέση με τη μούρη στραβά και θραμβευτικά βγήκε από τα αμάξι.Η γυναίκα παρέμεινε με τα αλαρμ να τον κοιτάει και τα νεύρα της να αναβοσβύνουν.

-Καλά δεν ντρέπεσαι λίγο;Ωραίους τρόπους έχεις!συγχαρητήρια τα κατάφερες!

-Τί να κάνουμε ;Της απαντάει με ειρωνικό χαμόγελο.Δεν είμαι καλό παιδί .Είμαι αλήτης .Δεν ξέρω από τρόπους.

-Το ότι είσαι αλήτης φαίνεται, να είσαι σίγουρος.Ο άντρας χασκογελάει και φεύγει φουσκωμένος από ικανοποίηση.......

Ανατολική Γερμανία.Τέσσερα χρόνια πριν την πτώση του Τείχους.Οι άνθρωποι είναι ετικετωμένοι με ακρίβεια, η εμπιστοσύνη είναι μία δυσβάσταχτη πολυτέλεια, οι ζωές των πάντων παρακολουθούνται.Η Στάζι φροντίζει επιμελώς την τρομοκρατία του πολίτη,την ανελευθερία λόγου και έκφρασης, τη φίμωση της τέχνης και των προσωπικών αξιακών συστημάτων.Με τραμπουκισμό και συνεχή κατασκοπεία όποιος θεωρηθεί αντιφρονών τού κόμματος ή ύποπτος πολιτικής υποκίνησης ασχέτως τρόπου ,με συνοπτικές διαδικασίες στέλνεται στα κρατητήρια όπου και κρατείται σε λευκά κελιά "προσωρινά" εις το διηνεκές.....Τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν για το πρόσωπο του Έρικ Χόνεκερ στοιχειοθετούν ύποπτη εγκληματική συμπεριφορά για όποιον τα ξεστομίζει.Ο φόβος εφαρμόζει στα πάντα, κρατάει στοργικά συντροφιά στην καθημερινή μιζέρια.Τέσσερα χρόνια μετά η χύτρα μάζεψε , μάζεψε και μπούκωσε.Φσσσ ο μικρός βολβός και Μπάααααααμ πάρε κάτω ένα τείχος......οι πρώην Όσσις μαζεύουν τα συντρίμια τους μέσα στην απογοητευμένη χαρά τους.Το αρχηγείο της Στάζι μεταμορφώνεται σε ιστορικό μνημείο και αρχείο πληροφοριών.Οι πολιτές αναζητούν τα φακελώματα τους.Αναζητούν το φόβο τους ολόκληρο μέσα σε ένα παλιοφάκελο.Η πρώην εξόριστη, νύν βουλευτής ,Βέρα Βόλμπερκερ ,διάσημη για την αντικαθεστωτική της δράση σκαλίζει το δικό της φάκελο.Οποία έξκπληξις!!!!!όνομα πληροφοριοδότη: Κνούπ Βόλλμπέργερ.Ο σύζυγος....

Κόσμος.Τελευταίες μέρες του 2006.Πόλεμος και τρομοκρατία.Αστυνομοκρατία έξω από το σπίτι σου αλλά εσύ δεν το έχεις αντιληφθεί.Γιατί σοκάρεσαι όταν ρωτάς δύο αστυνομικούς για το δρόμο και εκείνοι σου απαντούν με νόημα και ύφος χυδαίο;Φοβάσαι στο τηλέφωνο να μιλήσεις για τα της δουλειάς σου; Υποψιές ότι σε παρακολουθούν; όχι γιατί είσαι κάτι σπουδαίο.Γιατί όλοι, λέει παρακολουθούμαστε ή και ,αν αυτό δεν είναι αλήθεια , καλό είναι να αισθανόμαστε έτσι.Κουράστηκες στο δρόμο να νιώθεις ανίσχυρος με τόσους δύστυχους στα φανάρια ,που είσαι ανίκανος εσύ και όλοι οι άλλοι να βοηθήσετε.Κρίμα .Αλήθεια , κρίμα.Σου την πέφτει ο προιστάμενος σου και σου έρχεται να κάνεις εμετό πάνω από τη χαρτούρα του γραφείου, αλλά δεν θα φτάσεις ποτέ να πλακωθείς μαζί του, γιατί στο κάτω κάτω ελάφρως σε ακούμπησε καί άντε να πείσεις για την οδύνη που σου προκαλεί η χυδαιότητα και έλλειψη σεβασμού....όταν βγάζεις τα μάτια σου με τον υπολογιστή.Κρίμα που φοβάσαι, κρίμα που φοβούνται, κρίμα που αντί να εμπιστευόμαστε την αστυνομία, φοβόμαστε μη φάμε ξύλο ή μας βιάσουν, κρίμα που οι οδηγοί στο δρόμο υποφέρουν στην κίνηση και κανείς αρχίγαμωσυγκοινωνιουπουργολόγος δεν δίνει μία ελάχιστη λύση πέρα από τα πρόστιμα που σου έφτιαξαν την ντουλάπα για να κρύβεσαι, τα πατήνια για να την κάνεις αλλά καμία μα καμία στοιχειώδη εύγενεια ψυχής για να αφήσεις μία γυναίκα να παρκάρει στη θέση που πρόλαβε και δικαιωματικά προσωρινά κατέχει.....

Κρίμα που είσαι αλήτης εσύ και δεν σε αφορά ποσώς η Ζωή των άλλων.Μια μέρα πρόσεξε μήπως περάσεις στην αντίπερα όχθη, εκεί που χρειάζεσαι τους άλλους, τότε ,ίσως να τους έχεις λούσει με τόσο φόβο και απαξίωση που η κανάτα θα πέσει στο κεφάλι.......Σου...........Και το νερό θα είναι καυτό.

Σημ:

1)Προτείνω την ταινία του Ντόνερσμπέργκ "Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ" με ατομική προσωπική παρέα, αν γίνεται δηλαδή μόνο με τον εαυτό σου.Κάποιες φορές είναι η μόνη ικανή παρέα για να μοιραστείς συναίσθημα βαθύ και ευάλωτο.....Ο Βίσλερ (Ούρλιχ Μίχε, Βραβείο ερμηνείας) έγινε αγαπημένος μου ήρωας, κάτι ανάμεσα σε Γιάννη Αγιάννη και Ιαβέρη, με έχει αναστατώσει και υπόσχομαι αφιέρωμα.

2)Αγαπημένε φίλε που με απείλησες λεκτικά υπαινισσόμενος την υπεροχή της σωματικής σου κατάστασης για να πάρεις με το έτσι θέλω τη θέση μου, ελπίζω τα Χριστούγεννα να ξεκουραστείς , να βρίσεις τη γυναίκα σου λιγότερο και να μη δείχνεις στα παιδιά σου αλήτες προς μίμηση.Είπαμε ό,τι σπείρεις κοίτα και πως θα το φροντίσεις, μη σου ξεραθεί ή σου μεταλλαχθεί σε σαρκοφάγο.....

3)Αγαπημένε "'ΑΛΛΕ" εσύ που έβλεπες το σκηνικό μπροστά στα μάτια σου να γίνεται και δεν είπες κουβέντα, αλλά ήσυχος μπήκες στο αμαξάκι σου , επειδή αποκλείεται να το έκανες από κοινό κοτισμό ή μισογυνισμό θα σε συμβούλευα να κάνεις μαθήματα ορθοφωνίας θα βοηθήσει την αναπνοή και τη νευρική απόλιξη της ομιλίας.

4)Εσείς όι ΑΛΛΟΙ πάρτε με από το χέρι να πάμε μια βόλτα να χαζέψουμε τις πολύχρωμες μπάλες.Έφτασε η ώρα για βόλτες και για χέρια.Χεράκι που έλεγε και η Μαλβίνα.........

2006-12-18T06:15:00.000-08:00

ΚΥΚΝΕ ΜΟΥ , ΤΟ ΑΛΜΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΜΕΝΟ

Δεν λέω παραμύθια.Είδα κύκνους να πετούν με δύναμη ανέμου και ομορφιά αδιαπραγμάτευτη.Η "ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ" φιλοξενήθηκε πρόσφατα στο Μέγαρο Μουσικής και δεν απογοήτευσε.Οι αντιπρόσωποι της "Εθνικής Όπερας Κιέβου" έδωσαν μαθήματα τεχνικής και κομψότητας.Η ομορφιά μιας τέτοιας παράστασης είναι σαφής όσο και καθηλωτική.Ο Tchaikovsky καμαρώνει......

Χαιρετώ τον κ. Λεωνίδα Ντεπιάν γιατί δεν τσιγγουνεύτηκε σε φαντασία και καλαισθησία όταν σχεδίαζε κοστούμια ενώ ο νεωτερισμός των τρεχούμενων νερών της Λίμνης, διά χειρός Ν. Πετρόπουλου, συμπληρώνει δροσερά το σκηνικό.Υποκλίνομαι στο άλμα του Ζήγκφρίντ (Σεργέι Φίλιν ), ένα θεϊκά σμιλεμένο σώμα στην υπηρεσία ενός θαυμάσιου χορευτή.....Ερωτεύτηκα, όπως σωστά μαντέψατε.

Κύκνε μου , τη χάρη σου,Οντέτ και Οντίλ (Μαρία Αλεξάντροβα) το περίσσευμα της φίνας σου ανατομίας.Οι κύκνοι ναρκισσεύονται και δεν ρωτούν κανένα.Τελευταία υπόκλιση και δεν λες να φύγεις από τη σκηνή."Καμαρώστε με που λάμπω , λυπηθείτε που θα φύγω".Ένας φίλος ανοίγει πάντα θέμα αδιαπραγμάτευτης ομορφιάς και η κουβέντα σταματάει πάντα κάπου στο "ε τα θέλεις και τα παθαίνεις".Ο κύκνος ζεί τη μοναξιά της ομορφιάς του, ο χορευτής την εξαίσια φυλακή του εξωτικισμού του.

Χειροκροτήστε τη μπαλαρίνα, είναι φίνα , είναι πρίμα, ζεί από τη λάμψη στα μάτια σας.

Σημ:

1) Τί όμορφο μαύρο βελούδινο κορμάκι κύριε Ντεπιάν.Η Οντίλ ήταν μία μαγεία.

2)Δεν είναι κάπως κρίμα που ολόκληρη η αίθουσα βάδιζε σε ρυθμό άνω των 60;Θέλω να πώ πώς μου είναι πολύ ευχάριστώ να βλέπω καλοντυμένες (με τη στενή εννοια του όρου) γιαγιάδες, με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα αλλά δεν είναι απουσία αυτή της νεότερης γενιάς; Τί φταίει; Τα εισητήρια που είναι ακριβά; το επικοινωνιακό απρόσιτο του Μεγάρου ή η ουσιαστική έλλειψη ενδιαφέροντος των φρέσκων πλασμάτων; Μήπως λιγόστεψε η φρεσκάδα μας; σας;

3)Καταγγέλω , παραπονιέμαι και περιγράφω σκηνικό όπου βρίσκομαι κλεισμένη στον ανελκυστήρα του Μεγάρου , κάποιους ορόφους υπό το έδαφος,χωρίς φώς και με κινητό απενεργοποιημένο (όχι από έμενα).Ευτυχώς ήταν και ένας φύλακας να πούμε μία βλακεία να σπάσει το σκοτάδι.Δηλαδή,αν δεν ήταν τυχαία κάπιος απέξω θα περνάγαμε υπέροχη και σκοτεινή νύχτα μέσα σε μεταλλικό κουτί;Το καλύτερο ήταν γιαγιά της οποίας προπορευόμασταν , πάνω σε καροτσάκι, η οποία φώναζε και παραπονιόταν για το τί θα της συνέβαινε αν είχε κλειστεί εκείνη μέσα.....Γιαγιάδες Κολωνακίου: υπάγονται σε ένα ξεχωριστό ανθρώπινο είδος τόσο απολαυστικό που ελπίζω να μην τείνει προς εξαφάνιση.

4)Κύριε Κωστάλ(λ)α μου θέλω να σας ευχαριστήσω.Τώρα που είδα την παράσταση θα μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου με την ικανοποίηση ενός ακόμα επιτεύγματος και επουδενί με "το παράπονο ότι την έχασα"..............

2006-12-18T05:47:00.000-08:00

ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΣΑΛΑΠΑΤΑΕΙ ΧΟΡΤΑ

Από τις πιο γλυκές ερμηνείες επί σκηνής, κος Μανώλης Μαυροματάκης, ο μικρός Ερωτας στο "Δάφνις και Χλόη".Απόλυτη συγκέντρωση συναισθήματος, δίχως εκβιαστική υπερβολή.Μικροσκοπικός και νεωρώδης φαίνεται να κατέχει πλήρως τον έλεγχο του κορμιού, της φωνής και του βλέμματος, ο Μαυροματάκης σε κερδίζει με τα πρώτα του "μικροπατηματάκια " στη σκηνή, σε αιχμαλωτίζει στο στόχο του βέλους.Θυμίζει φυσιογνωμία Μπενίνι ,εν ολίγοις , συγκινητικός.

Σημ:

1)το μυθιστόρημα του Λογγου" Δάφνις και Χλόη "μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία, σκηνοθεσία Γκραουζίνη.
2)μία παράσταση που δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα:αφενώς κούραση από ένα έργο δίχως τέλος και κορύφωση αφετέρου προσύλωση σε ατομικές ερμηνείες, ανθρώπων που το χαίρονται.
3)αξιοπρόσεκτο ενεργειακό πέρασμα από τον Δημήτρη Κουρούμπαλη, ειδικά στη σκηνή της απόβασης των Πειρατών.Από τα ανερχόμενα ταλεντάκια στον χώρο ,από τις φάτσες που σε ευχαριστεί το feedback τους.

2006-12-14T04:07:00.000-08:00

Πόσο μινιμαλιστές είστε;

Σκαλίζω τα έργα των ερευνητών μπάς και γλυκάνει λίγο το χώμα.Χώμα αφαιρετικό, χώμα γόνιμο.Το τρίο της στοιχειώδους δόμησης του μινιμαλιστικού στόχου αντικαθρεφτίζεται στα εξής:

"τελετουργία=ζωώδης τεχνική υποβολής

ευαισθητοποίηση=προγλωσσικό ξύπνημα των συναισθημάτων

συνειδητοποίηση=ανάπτυξη ιδεών και ιδεολογιών"

Συμπέρασμα: το δεδομένο του απλού είναι μία ουτοπία.Τόλμα να αφαιρέσεις χωρίς να έχεις μαζέψει υλικό.Θα εκπλαγείς με το αποτέλεσμα.Απογοητευτικό.

Σημ:

1)Οι ορισμοί ανήκουν στα συμπεράσματα του έγκριτου ερευνητή και γνώστη των σύγχρονων ρευμάτων αισθητικής Βασίλη Τσανάκα στο βιβλίο του "ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΙΟΙ"εκδόσεις futura.Ειδικά οι φίλοι της ηλεκτρονικής μουσικής έχουν ένα λόγο για διάβασμα.Τα σχόλια στη γράφουσα.

2)Οι αγαπημένες μου κουζίνες ήταν ανέκαθεν οι τύπου Επαρχιακή νότιος Γαλλία (χαιρετώ το αγαπημένο μου Colliure και τη θεά μου Charlotte), οι Ισπανοκαταλανικές και αναμφίβολα οι μυρωδάτες ξυλοπράσινες Μεξικάνικες.

*όπου κουζίνα=επίπλωση, εξοπλισμός χώρου για την παρασκευή και κατανάλωση φαγητού.

2006-12-13T05:04:00.000-08:00

ΤΙ ΕΣΤΙ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΙ;

Βασικά και επίκαιρα εστί θεατρική παράσταση.Αυτή την περίοδο παίζεται στο Albetry Theatre of London αλλά και σε εμάς εδώ στη νέα σκηνή του θεάτρου ΑΠΛΟ στο Ν.Κόσμο.Τα οικονομικά μου είναι πιεστικά για την περίοδο και ανέβαλα το Λονδίνο για κάποια άλλη φορά.Η γνωριμία με το έργο εδώ , όμως ,δεν με απογοήτευσε.......

Ο Αμερικανός ναύτης Τόμπι Στούντμπέκερ, ερωτεύτηκε στο διαδίκτυο μία δωδεκάχρονη,κάτοικο Μάντσεστερ.Εκείνος διατείνεται ,ότι τότε δεν γνώριζε την ηλικία της.Η ιστορία αυτή κάπως έτσι ξεκίνησε και ο David Horower εμπνεύστηκε ώστε να γράψει το "Μαυροπούλι".

Ένας Άγγλος, σαράντα ετών, προσκαλείται σε ένα μπάρμπεκιου από το γείτονα του.Σε αυτό γνωρίζει τη δωδεκάχρονη κόρη του και νιώθει περίεργα ένστικτά να ξυπνούν μέσα του.Ανάμεσα τους,Δημιουργείται ένα ερωτοτροπίζον ειδύλλιο ώσπου μία μέρα κάνουν μαζί ένα ταξίδι με πλοίο,κάπου στην Ολλανδία αν κατάλαβα καλά.Στο ξενοδοχείο κάνουν έρωτα και αυτός (κατά την προσφιλή αντρική διαδικασία) κατεβαίνει για τσιγάρα και εξαφανίζεται.Η μικρή τρομοκρατημένη από την πολύωρη απουσία του τον αναζητά στην πόλη .Το πλοίο τους αναχωρεί τα μεσάνυχτα και είναι ήδη βράδυ.Ύστερα από μία εφιαλτική αναζήτηση μέσα στην πόλη ,η μικρή καταλήγει σε ένα σπίτι ξένων οι οποίοι ειδοποιούν τους γονείς της.Το κορίτσι προσπαθεί να τον καλύψει,η αστυνομία όμως καταφεύγει στη νάρκωση και ανακαλύπτει τα ίχνη της σεξουαλικής πράξης. Εκείνος εξαφανισμένος τηλεφωνεί την επόμενη μέρα στην αστυνομία και παραδίνεται.

Τα χρόνια που ακολουθούν βρίσκουν τον ίδιο απομονωμένο στη φυλακή και εκείνη έγκλειστη στο απομονωτήριο που της επέβαλαν η οικογένεια της, η μικροκοινωνία της πόλης της, οι αναμνήσεις του πόνου της εγκατάλειψης του.Πολύ καιρό μετά και ενώ οι ζωές τους δεν συναντιούνται πουθενά το κορίτσι που έγινε γυναίκα , τον αναγνωρίζει τυχαία σε μία εφημερίδα ,με διαφορετικό όμως όνομα.Αποφασίζει να τον βρεί.Μία μέρα,απροσδόκητα και με ορμή εμφανίζεται μπροστά του ,στο χώρο εργασίας του (μάλλον νοσοκομείο).

Το έργο όλο είναι η συνάντηση αυτή.Ο διάλογος που ακολουθεί μεταξύ τους .Απαγγελία μίας κατηγορίας, απολογία κατηγορουμένου, ισχυρισμοί και κραυγές, εξομολογήσεις και βία.Η βία είναι λεκτική, η βία είναι σωματική.Εκείνος προσπαθεί να την πείσει ότι εκείνο το βράδυ γύρισε στο ξενοδοχείο και δεν τη βρήκε.Στο δικαστήριο είπε ψέματα για να μην επιβαρύνει τη θέση του.Από τότε και μετά αποφάσισε να ξαναφτιάξει τη ζωή του μακριά από ό,τι θύμιζε ένα καταραμένο εαυτό του.Νέο όνομα, νέα δουλειά, νέα σύντροφος.Ένα χρόνο μεγαλύτερη του.Στο τέλος εισβάλει μία δωδεκάχρονη στο δωμάτιο που βρίσκονταν και τον τραβάει να πάνε στη μαμά της.Όταν η μικρή αντιλαμβάνεται την παρουσία της άλλης γυναίκας στο δωμάτιο ενοχλείται και τον ανακρίνει...........Ο κύκλος είναι φαύλος ή η φαντασία μου νοσηρή;

Τί εστί μαυροπούλι; Αυτή την απορία έχω .Γιατί κατά τα άλλα νομίζω πώς κατάλαβα.Τουλάχιστον όσα χρειάστηκε να καταλάβω.Όσα χρειάστηκε ποτέ να καταλάβει ο άντρας για τη γυναίκα , η γυναίκα για τον άντρα.Η χημεία των φύλων είναι πράγμα άσχετο με την ημερομηνία γέννησης, πράγμα πρωτόγονο , πράγμα άγριο, πράγμα αθώο.Ή ταμπέλα της ηλικίας είναι εύρημα κοινωνικό, τέχνασμα λειτουργικό.Καλά, πολύ καλά κάνει και υπάρχει για το λόγο που ενυπάρχουν όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά τεχνάσματα, από το γάμο και τη θρησκεία μέχρι τη φορολογία και τους νόμους.Αν ακολουθούσαμε έκαστος τα ένστικτά του, το δίχως άλλο θα ζούσαμε καθημερινά βιασμούς, αιμομιξίες,φόνους και παράνοια.Αναρχία.Με τρομάζει η αναρχία όσο και ο φορμαλισμός.Με τρομάζει η ελευθεριότητα της Δύσης όσο και ο φασισμός της Ανατολής.

Μικρό κορίτσι, μόνο, ψάχνει.Ώριμος άντρας, μόνος ,βρίσκει.Αυτό που με συγκίνησε βαθειά στο έργο είναι το πόσο χρησιμοποιούμε κάποτε στη ζωή μας την αυτοθυματοποίηση και την προσωπική οδύνη για να κρύφτούμε από την ενοχή της ευτυχίας μας μέσα από καταστάσεις σκοτεινές, πράξεις αποδοκιμαστέες.Ο έρωτας είναι η μοναδική κατάσταση που κάποιος μπορεί να χάσει τον εαυτό του.Εννοώ ότι όπου και αν βρεθείς από το γραφείο μέχρι το γήπεδο έχεις κάποια αίσθηση προσωπικού σου ελέγχου.Στον έρωτα υπάρχουν φορές που δηλώνεις προσωπική παραίτηση από ό,τι ωραιοποίησες τόσα χρόνια πάνω σου.Προσωπική απόσυρση από ο,τι θεώρησαν οι άλλοι καλό και φρόνιμο για σένα.

Συνετοί και ενάρετοι, άνθρωποι του κόσμου αυτού , και όχι άλλου, ξεκινήστε και φορτώνετε.Τις πέτρες σας από το νταμάρι.Σε απόσταση μικρή πετάξτε τις με φόρα.Όλοι στοχεύουν στο κεφάλι.Δεν είδα ποτέ κανένα να στοχεύει στην καρδιά.Είναι αυτή καλά κρυμμένη ή ακόμα και αυτοί οι δήμιοι τη λυπούνται;

Μαυροπούλι πέταξε , μαυροπούλι κράξε.Είσαι τόσο σπάνιο.

Σημ: Το "Μαυροπούλι" είναι από τις πιο συγκινητικές παραστάσεις που έχω παρακολουθήσει.Με τα τεχνικά τους θέματα και τις υπερβολές, πάραυτα παράσταση δυνατή.Το ζευγάρι Δημήτρης Καταλειφός-Μαρία Καλλιμάνη -υπήρξαν κάποτε δάσκαλος και μαθήτρια- γοητεύουν με τη συναισθηματική τους διαύγεια και την αυτοπεποίθηση του δουλεμένου έργου.

2006-12-12T05:18:00.000-08:00

OH SPONSOR ,MY SPONSOR

Ήταν όλοι (σχεδόν, δεν τσιγαρίζω το χεράκι μου) εκεί.Το εκεί είναι το Μουσείο Μπενάκη.Σε αυτό πραγματοποιήθηκε χτές η Ημερίδα που διοργάνωσε το περιοδικό HIGHLIGHTS , με θέμα "Χορηγία & Πολιτισμός".Παρουσίες πολιτικές (Βουλγαράκης, Χυτήρης,Καρύδη), παρουσίες δημοσιογραφικές (όχι ένας και δύο),δικηγόροι, αρχιτέκτονες, εικαστικοί, γενικότερα του χώρου (η υποφαινόμενη), ποιού χώρου θα μου πείς τώρα; πολλά τα ενδιαφέροντα και ετερόωθούμενα.Από νομοπαρασκευαστές,μέχρι διαφημιστές, επιχειρηματίες και και καλλιτέχνες.

Ειπώθηκαν πολλά και πολλά ειπώθηκαν φλύαρα.Χαιρετισμοί που μετουσιώθηκαν σε προεκλογικές ομιλίες ,σε άποψη που βρήκε την ώρα και τον τόπο να κάνει αντιπολίτευση .Εκεί που γεμάτος παραδειγματική πολιτιστική δίψα ήρθες Δευτεριάτικα μετά τη δουλειά να ακούσεις ότι γίνεται κάτι ελπιδοφόρο εκεί οι ελπίδες σου γκρεμίζοταν στις who cares at all θεωρητικολογίες και αγαθοκηρύγματα.

Δεν θα την κάψω βέβαια την προσπάθεια,Αυτή από μόνη της αξίζει ένα καλό λόγο.Η ενίσχυση του πολιτιστικού μας περιβάλλοντος είναι μία έννοια ασαφώς οριοθετειμένη από νομικά πλαίσια , σαφώς εγκλωβισμένη σε διαφημιστικά και φοροαπαλλακτικά τερτίπια.Πάραυτα , μία χώρα που θέλει να περηφανεύεται για τα πολιτιστικά της αποθέματα ,είναι τρομακτικό, να χλευάζει ό,τι τους δίνει αέρα πνοής.

Αναφέρομαι φυσικά στην εώς τώρα ταύτιση της επιχειρηματικής χορηγίας με τη δωρεά (το σκεπτικό του νόμου σαφώς είναι το ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ή το ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ) και την επακόλουθη επιβάρυνση του 20%.Έδαφος αφιλόξενο για οποιαδήποτε επιχειρηματική προσπάθειαΤο παρόν νομοσχέδιο έρχεται να ανατρέψει την παρούσα μιζέρια και όχι μόνο δεν επιβαρύνει τους χορηγούς αλλά και τους επιβραβεύει με φοροαπαλλαγή τόυ διόλου ευκαταφρόνητου 30%!.Αναμφίβολα εντυπωσιακή η στροφή της Πολιτείας , κάνει ένα μεγάλο βήμα πρός τα μπροστά.Οι αντίλογοι περί γραφειοκρατίας και ενδοκομματικών μηχανισμών όσον αφορά την μελλοσυσταθείσα Επιτροπή Χορηγιών ήτοι Επιτροπή Πηγαίνετε Να Πλύνετε Αλλού τα Λεφτά σας, έχουν και αυτοί τα παλιοερείσματα τους.

Ο Θαλής Κουτούπης , (η ομιλία του οποίου εκφωνήθηκε), σχολιάζει την παρανόηση του θεσμού της χορηγίας, την κακομεταχείριση της λέξης (δεν χορηγώ την πόλη), την ασφυκτική της συσχέτιση με τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τα γήπεδα, το ραδιόφωνο (συμπληρώνω εγώ).Βέβαια, αν αφαιρέσουμε όλα αυτά από την έννοια , τί θα μας μείνει εδώ που τα λέμε.Πέρασαν κάτι χιλιάδες χρόνια από τότε που ο Περικλής έφτιαχνε αγάλματα σε επιφανείς φιλότεχνους και εύπορους άντρες των οποίων η υστεροφημία υπήρξε αυτοσκοπός.Ε τι να κάνουμε είχαν και οι αρχαίοι τις αδυναμίες τους..

Τα χρόνια πέρασαν αλλά η χορηγία δεν έπαψε να είναι μέσο επικοινωνιακό.Αν η ανάδειξη του πολιτιστικού φορέα δεν είναι το κίνητρο ,αλλά τη θέση του παίρνουν η προβολή του επιχειρηματία, η αίγλη του προϊόντος ή και σε τελική η άχαρη φορααπαλλαγή τί να πώ; Ποσώς και με αφορά.Δηλαδή με αφορά ώς ένα σημείο ηθικό, απο κεί και πέρα ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΠΟΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΓΛΑΣΤΡΑ.Το ίδιο θα σας πώ και για τις φιλανθρωπίες.Γιατί να αρχίσω τα κακεντρεχή για τους τηλεμαραθωνίους και τις κυρίες της Εκάλης που φωτογραφίζονται σε ορφανοτροφεία;Κανέις δεν απατάται ότι το κανάλι προβάλλεται, τα διαφημιστικά του έσοδα οργιάζουν και η κύρία Κοκοτσιτσιφιόγκου τη βγήκε στην κυριά Καρακαμπιμπίγκου.Για αυτό είναι χρυσή μου οι γούνες και τα εικοσάπετρα , για τη στήλη των κοσμικών.Με νοιάζει; τί να με νοιάζει, σιχαίνομαι τις γούνες, βαραίνω στα μονόπετρα.Τα παιδάκια του ορφανοτροφείου πήραν κάτι; Θα μου πείς υποκρισία, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.Παιδιά ψυχραιμία.Στις μέρες μας η πράξη είναι πολυτέλεια, από λόγους "ανθρωποκεντρικούς " τιγκάραμε.

Για αυτό σας λέω.Και τον Λούκο το καλοκαίρι που πέρασε πήγαν να τον φάνε με τις αλλαγές στο Φεστιβάλ."Παιδί της δεξιάς, τι να μας πεί τώρα και η Σορβόννη "κτλ Τί σε νοιάζει ρε χλέ χλέ μίζερε άνθρωπε; Σού έφερε μία ΝORA να ανοίξει η ψυχούλα σου;Άστα τα παρασκηνιακά, τα παρασκηνιακά είναι για τους σκηνογράφους.Εγώ ακόμα πληρώνω εισητήριο κανονικά......

Σημ:

1)συγχαρητήρια στο περιοδικό HIGHLIGHΤS για τις φιλότιμες προσπάθειες πολιτιστικής διαπαιδαγώγησης των Ελλήνων.Καλό κουράγιο.

2) συγχαρητήρια στο Μπενάκη για ό,τι ευχάριστο μας επιφυλάσσει

3) κε Χυτήρη αν και μου είστε πολύ συμπαθής και μαθαίνω ότι γράφετε και ωραία ποιήματα καλό θα ήταν όταν διατυπώνετε δημοσίως γνώμη για θέμα κοινωνικής σημασίας να στριμώχνετε λίγο τις κοινωνικές σας υποχρεώσεις ώστε να έχετε χρόνο να ακούσετε και τον αντίλογο ή έστω κάποιες ερωτήσεις.

4)ψάχνω εδώ και καιρό για χορηγό.Όποιος από σας καλοπροαίρεται ή κακοπροαίρεται τώρα ήρθε η ώρα του .Υπόσχομαι να του στήσω αδριάντα.Χρυσελεφάντινο.

2006-12-12T04:50:00.000-08:00

ΟΠΟΙΟΣ ΒΑΡΙΕΤΑΙ ΝΑ ΖΗΜΩΣΕΙ 125 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΣΚΙΝΙΖΕΙ

Όταν είσαι αυτοδίδακτος στην τεχνολογία χρειάζεσαι χρόνο και κόπο για να κατακτήσεις ένα minimum λειτουργικότητας και ανεξαρτησίας ώστε να μήν τηλεφωνείς κάθε λίγο και λιγάκι στον μέντορα www.panagiotisvlachos@blogspot.com για περαιτέρω ψηφιακή διαφώτιση.Με τούτα και με τ' άλλα προλογίζω απολογητικά που δεν κατάφερα ακόμα να ανεβάσω links κάποιων αξιόλογων blogger όπως για παράδειγμα ο ραδιοποιητής μουhttp://www.radiopoetry.blogspot.com/ στον οποίο κάποιοι από μας τους ραδιοφωνικόπληκτους "χρωστάμε" κάποια καλά μαθήματα ραδιοφωνικής παραγωγής.Ο ίδιος όντας ποιητής μάλλον απεχθάνεται τους κόλακες γιατί του χαλάνε το μουσικό μέτρο,για αυτό η γράφουσα θα περιοριστεί στην προτροπή σας για ιστολογιοεπισκέψεις.Ασφαλώς και επιφυλάσσομαι (απανωτά referendums) για το πόσο θα σας εντυπωσιάσει η τεχνολογική μου πρόοδος.Θα το κάνω για τις εξαρτητικές γυναίκες που βολεύονται στο "δεν τα καταφέρνω εγώ μ'αυτά" και για τη μάνα μου που μου έλεγε μικρή "δεν έχει δεν μπορώ έχει δεν θέλω".

Τα σέβη μου κύριε ποιητά και κύριε Βλάχο.

2006-12-11T05:13:00.000-08:00

"Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει κάτι σωστά είναι να του δωθείς ολοκληρωτικά, χωρίς να σε απασχολεί αν είναι αληθινό ή ψεύτικο"

Brian Ino

2006-12-11T03:42:00.000-08:00

Χαριτωμένα περπατάμε όλοι εμείς στη Χάρητος.Μεγάλη η χάρη μας.Αλήθεια.

Το Σάββατο το μεσημέρι εκμεταλλεύτηκα την καλή θέληση του καιρού και κατέστρωσα οδοιπορικά από παπουτσάδικα, σε δισκάδικά , από δισκάδικα στον ΙΑΝΟ από τον ΙΑΝΟ στο υπερπέραν -η προσδοκία της αναζωογονητικής ανάγνωσης- από κεί τέλος πάντων προσγειώθηκα στη Χάρητος.Ο κακός και ο καλός , ο χαμός.

Αφού καταφέραμε (φυσικά συνοδευόμουν, δεν έχει γούστο αλλιώς, εκτός αν το δείς φωτογραφικά) να διαπεράσουμε τη Σκύλα και τη Χάρυβδη του Ντακαπικού εφιάλτη (είδα μέχρι και τύπο με τον ντακαπικό του καφέ στο χέρι να τον πίνει όρθιος δίπλα στα μηχανάκια, γιατί σημασία δεν έχει το πώς αλλά το πού, το πού βρίσκονται οι άλλοι με τους οποίους αλληλοκαμαρώνεστε) ακολουθήσαμε το αντίθετο ρεύμα των ανθρώπων που κατέβαιναν κρατώντας μία μπύρα σε πλαστικό ποτηράκι, ελαφρώς ζαλισμένοι , ελαφρώς συμπαθείς..

Φτάσαμε στην αρχή του δρόμου και κολλήσαμε, το αδιαχώρητο.Οι μουσικές επιλογές από τους παραγωγούς του Κosmos ήταν πραγματικά μιά ευχάριστη αλλαγή στα τόσα χρόνια του "θεσμού".Κατα τα λοιπά βέβαια μην φανταστείτε τρομέρες πρωτοπορίες.Η ίδια μπύρα, οί ίδιες τσίχλες,αν θύμάμαι καλά ,τα ίδια κρασάκια , ό ίδιος χυμός.Εντάξει , δε λέω μια χαρά τα πίνεις τσάμπα, βρίσκεις και δύο γνωστούς και πιάνεις τη κουβέντα, κάνεις και ένα τσιγαράκι άμα βρείς κανένα σκαλοπάτι της προκοπής και χαζεύεις τον κόσμο who passes.....πάνω κάτω, κάτω πάνω.Κουκλίτσες και μουράτοι,φλώροι και κουλτούρες, το δίχως άλλο έχεις μπόλικο θέμα για χάζεμα.Εκατό μέτρα χαζοναρκισσευόμενης πασαρέλας.

Τίποτα συγκλονιστικό πάραυτα.Καμία μαγεία, έστω κάτι λίγο για τα πιτσιρίκια.Χάθηκαν τόσοι "street artists" που βλέπεις στην Ερμού; Ένας "χιονόπόλεμος",ένας μπαρμπάβασίλης βρε αγάπη μου.Μπά, εδώ , δεν είναι Ερμού , εδώ είναι Κολωνάκι,τα πάρτι δεν δικαιούνται να πλατειάζουν με λαϊκισμούς, τα παιδάκια στις πλάτες των καλοντυμένων μπαμπάδων ενθουσιάζονται με γκομενίτσες που μοιράζουν τσίχλες.Δεν έχουν καλύτερο σου λέω...

Τί βαρετό.Η επανάληψη εννοώ.Φυσικά και η δική μου, γιατί κάθε χρονιά τέτοιες μέρες δεν αντιστέκομαι, λές και θα χαλάσει η συνταγή του κουραμπιέ, και κάνω το γύρο του εoρτάζοντος κέντρου μπάς και πάρω λίγο Χριστουγεννιάτικη μυρωδιά...Αντ' αυτού στο τέλος ψιλοξενερώνω και από παραμυθοαπάτες περιορίζομαι στη μπυρομπεκρίλα..Για να μην μιλήσω για το Χριστουγεννιάτικο χωριό του Συντάγματος, ο εφιάλτης της μαζοποιημένης Χριστουγεννο-υποκουλτούρας, Θεός φυλάξοι μελλοντικό μου απόγονο από τέτοιο ψυχαναγκαστικό μαζομαρτύριο.

Τα street parties βέβαια, έχουν πάντα επιτυχία, γιατί πέραν του ''ό,τι φάτε πιείτε τσάμπα'', συνδυάζουν μία λαϊκή ενέργεια που αν δεν είσαι αγοραφοβικός μπορεί να γκρινιάξεις (σα του λόγου μου) αλλά τουλάχιστον θα αισθάνεσαι ό,τι είσαι εντός τόπου και χρόνου (που λέει ο ψεύτης ο λόγος δηλαδή).Υπήρξαν και ευχάριστες στιγμές στη Χάρητος, όπως η μπύρα που ήπιαμε για καμιά ώρα καθισμένοι μπροστά από μία είσοδο σχολιάζοντας ό,τι πέρναγε και το ζήταγε ο οργανισμός του, ο Κωσταντίνος Τζούμας που έπεσα πάνω του και μου έφτιαξε τη μέρα που τον είδα πέρα από τα πρωινά που τον ακούω, ένας κούκλος μπαμπάς και μία τρισχαριτωμένη μπέμπα στην πλάτη που θωρούσε από ψηλά τον κόσμο να περνάει.Φαντάσου τι θα σκέφτεται απο κει πάνω ........

Σημ: στον ΙΑΝΟ ανακάλυψα άλλο ένα λόγο για να κάνω παιδί.Καταπληκτικά παραμύθια.Ωραίες εικονογραφήσεις, πρωτότυπό χιούμορ και λιγότερος μπαμπούλας που θα σε φάει άμα δεν φας.Αφού σκέφτομαι να αγοράσω κάποια και για μένα, για το σαλόνι βεβαίως, βεβαίως.

2006-12-08T06:31:00.000-08:00

Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗΜέρος 2ο
Ο φίλος μου ο Γκύ

Χτες, είχα μία έμπνευση ότι θα γνωρίσω κάποιον .Όταν μου έρχονται αυτές οι εμπνεύσεις συνήθως σημαίνει ή περίοδο μοναξιάς ή εκ λόγου αναδιοργάνωση.Είναι αυτό ερωτοτροπίζον ιδίωμα;Είχα περίπου στο μυαλό μου το που θα τον βρώ,μα δεν ήμουν και σίγουρη.Πήγα λοιπόν γεμάτη ενέργεια, μπήκα μέσα και έριξα μια ματιά στους γύρω μου.Αρκετές φάτσες όμορφες αλλά λίγο φανταχτερές, λίγο βαρετές.Η πρώτη εικόνα απογοητευτική.Μίλησα με ένα τύπο εκεί , ξέρεις από αυτούς τους πολύ κουτοπόνηρους , που η εκμετάλλευση γυαλίζει στο μάτι τους αλλά που σε διευκολύνει η πλάνη τους.Το λοιπόν, έκανα διάφορες βόλτες στο χώρο , ρώτησα και έμαθα και λέω δεν μπορεί , όταν πέφτεις πάνω στον ιδανικό ,κάτι γίνεται και πλάααατς η χημεία σε λούζει.Πέρασε κανά μισάωρο έτσι στα ανώφελα και ξάφνου έκανα δύο βήματα όπισθεν.Τον είδα.Ψηλό , καλλίγραμο, με χάρη και σκέρτσο έτσι όπως στεκόταν.Ανοιχτόχρωμος αλλά έντονος.Τον άγγιξα φευγαλέα.’Ενιωσα οτι αυτός είναι.Έκείνος κατάλαβε τις διαθέσεις μου και δίχως διασταγμό μου σάλεψε την απάντηση του.Ήθελε να τον πάρω το συντομότερο από κεί μέσα. Με σύντομες διαδικασίες έκανα τις εξηγήσεις μου με τον κουτοπόνηρο ,αφού πρώτα φρόντισε να με διαβεβαιώσει ότι επρόκειτο για τύπο τυχερό και θετικό,που θέλει βέβαια και το κανάκεμα του,πήρα το αντικείμενο του πόθου μου χωρίς να κοιτάξω πίσω κατευθύνθηκα στο αμάξι.Κάθισε δίπλα μου λίγο ατσούμπαλα, το σώμα του είχε μία κλίση .Καταλάθος, θέλω να πιστεύω με γρατσούνισε.Προικονομία της σχέσης μας, το δίχως άλλο..Βρήκε ο Φίλιππος το Ναθαναήλ σκέφτηκα.Με το που ξεκίνησα κόρνες κακό στο τσάκ γλύτωσα την ολέθρια σύγκρουση με ένα διαολεμένο ταξιτζή.Γέλασα.Ωραίος γουρλής είσαι να σε χαίρομαι συνοδηγέ.Ακολούθησαν άλλες δύο δοκιμάσιες του κάρμα μας μέχρι που έκανα μια στάση σε κατάστημα να του κάνω κανά δώρο .Τού πήρα κάτι τσαχπινιές να τις φορέσει, να τις ευχαριστηθεί τώρα μέσα στις γιορτές.Το τί χαρά έκανε δε λέγεται.Μετά πήγαμε σπίτι μου.Μπήκε στο σαλόνι και στάθηκε κοντά στο παράθυρο.Τον βοήθησα να φορέσει τα δώρα μου.Τον έβλεπα ότι γούσταρε τη διαδικασία αλλά δεν ήθελε και να πάρουν τα μυαλά μου αέρα. ‘Χα .Λες και δεν σε διαβάζω.Έλα τώρα, κοίτα τί έχω για σένα.Φόρεσε αυτά και η σχεση μας θα φωτίσει όλο το χώρο,’ όπερ και συνέβη. ‘Ώραίος είσαι εκεί που στέκεσαι στο παράθυρο.Θα σε βλέπουν και οι περαστικοί απ΄έξω και θα αναρωτιούνται τι να παριστάνεις.Μην αγχώνεσαι.Ξέρουμε εμείς οι δύο και μας φτάνει’.Έβαλα μουσική, κάτι έπαιζε ο εν λευκώ, ένα ποτήρι ρακόμελο από Αμοργο –for special cases- , άναψα ένα τσιγάρο και τον περιεργάστηκα. ‘Και τώρα , γλυκέ μου οι δύο μας.Αυτά τα Χριστούγεννα ,δεν θα είναι μοναχικά,σου δίνω την καρδιά μου εσύ μπορείς απλά να μου δίνεις τα κλαδιά σου.......’

*Γκύ ή Ιξός .Το ιερό φυτό των Δρυίδων.Συλλέγεται κατά το θερινό ηλιοστάσιο και χρησιμοποιείται σε γητείες της Νεραϊδομαγείας για να τις ενδυναμώσει.

2006-11-30T07:32:00.000-08:00

ΛΑΣΤ ΝΑΙΤ Ε ΝΤΙΤΖΕΙ ΣΕΙΒΝΤ ΜΑΙ ΛΑΙΦ..ταρααααααααα

"χρειάζομαι ενα ποτό και ένα dj να μου σώσει τη ζωή"

Σ.Τσαγκαρουσιάνος

2006-11-30T05:24:00.000-08:00

I hear the drizzle of the rainLike a memory it fallsSoft and warm continuingTapping on my roof and walls.

And from the shelter of my mindThrough the window of my eyesI gaze beyond the rain-drenched streetsTo england where my heart lies.

My minds distracted and diffusedMy thoughts are many miles awayThey lie with you when youre asleepAnd kiss you when you start your day.

And as a song I was writing is left undoneI dont know why I spend my timeWriting songs I cant believeWith words that tear and strain to rhyme.

And so you see I have come to doubtAll that I once held as trueI stand alone without beliefsThe only truth I know is you.

And as I watch the drops of rainWeave their weary paths and dieI know that I am like the rainThere but for the grace of you go i.

Simon and Garfunkel.Kathy' s song

2006-11-30T04:19:00.000-08:00

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ Π.
ΘΡΑΣΟΣ καμινάκης

Μια φορά και ένα καιρό άνοιξε ένα κουτί και βγήκαν δύο γνωστοί.Ο Θάρρος και ο Θράσος.Ο Θάρρος ήταν μεγαλοπρεπής , γενναιόδωρος και αγαπητός σε όλους.Πήγε σε πολλά σχολεία , έκανε πολλά ταξίδια και αναγνωρίστηκε ως μεγάλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο.Έκανε οικογένεια και έζησε μία ήσυχη ζωή.Ο Θράσος γεννήθηκε ασουλούπωτα μκροκαμωμένος...

Νευρώδης, με φωνή που σου τρυπάει τα αυτιά και καλοκάθεται στη γωνία του μαυλού σου, ο Θράσος φορούσε πάντα μαύρα.Μίλαγε στους άλλους δυνατά, κάποιες φορές επιθετικά , κάποιοι τον φοβούνταν.Όλοι όμως τον πρόσεχαν.Κάποιοι τον αγαπούσαν, κάποιοι δεν ήθελαν να τον ξανασυναντήσουν.Όσοι έγιναν φίλοι του , τον ακολουθούσαν πιστά.

Ένα βράδυ, ο Θράσος ονειρεύτηκε κάτι.Την επόμενη μέρα βρήκε ένα κόκκινο δωμάτιο, έβαλε στη μέση ένα ξύλινο γραφείο,μία καρέκλα και κάλεσε τους φίλους του.Τους είπε ότι ήθελε πολυ να φτιάξει μία ιστορία, γι’ αυτό χρειάζοταν τη βοήθεια τους.Οι φίλοι του που τον αγαπούσαν, αποφάσισαν να τον βοηθήσουν.Πίστεψαν ότι θα πέρναγαν ευχάριστα την ώρα τους ή στην τελική θα του έκαναν το χατήρι.

Τον επισκέπτονταν στο κόκκινο δωμάτιο κάθε εβδομάδα.Ο Θράσος ήταν ο ομιλητής, ήταν ο μαέστρος, ήταν ο σκηνοθέτης.Κάθε εβδομάδα τους έδινε ένα κομμάτι από την ιστορία.Τους μίλαγε έντονα, κούναγε τα χέρια του , έπιανε τα γόνατα του, άναβε και έσβυνε τα gauloise.Τους έκανε ερωτήσεις , τους κοίταγε με προσοχή στις απαντήσεις.

Ένα χρόνο μετά, ο Θράσος εξήγησε στους φίλους του τί πάει να πεί «από βαθμό κακουργήματος σε βαθμό αριστουργήματος» Άρχισαν όλοι να γράφουν με επιθυμία.Ο Θράσος και οι φίλοι του έφτιαξαν μία ιστορία.Την έκαναν βιβλίο.Την ονόμασαν «ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»

2006-11-30T03:33:00.000-08:00

ΜΑΝΕΣ ,ΚΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ.

ΑΛΜΟΔΟΒΑΡΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΙ.

Όταν τελειώνει η ταινία στο σινεμά, δηλαδή κάπου εκεί στους τίτλους τέλους, που αρχίζουν όλοι να ανασκουμπώνονται και να βάζουν τα μπουφάν τους, είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρείς.Κάθομαι πάντα από τους τελευταίους και περιμένω.Στο VOLVER είχα ένα λόγο παραπάνω.Δάκρυοπασάλειμα.

Δεν ήταν πάντως το ίδιο για αρκετούς γύρω μου .Η σίνεφίλ παρέα που με συνόδευε δεν ενθουσιάστηκε με την ταινία και τα γύρω σχόλια ήταν σίγουρα διφορούμενα.Αναρωτιέμαι για το πώς μία αντικειμενικά καλογυρισμένη ταινία με πρωτότυπο σενάριο μπορεί να προκαλέσει από διθυράμβους μεχρι αγανάκτηση.Ναί το είδα και αυτό.

Βέβαια, τα πράγματα και οι αξιολογήσεις ενέχουν πάντα εκτός από το στοιχείο της υποκειμενικότητας και εκείνο της σχετικότητας.Έχει να κάνει με το ποιός κρίνει, τί ταινίες βλέπει, την αισθητική του προσέγγιση, γενικότερα την προσέγγιση.Τολμώ να πώ πώς το κοινό που συναντάω συνήθως σε προβολές Αλμοδόβαρ έχει πολλές ομοιότητες με το κοινό που συναντάω στις Νύχτες Πρεμιέρας.Πρόκειται κατα το πλείστον για σινεφίλ και δή φίλους του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Το VOLVER είναι ίσως η πιο βιογραφική δουλειά του Ισπανού σκηνοθέτη.Μέσα σε σύντομα χρονικό διάστημα προβλήθηκαν δύο ταινίες, το VOLVER και η Μαύρη Ντάλια που η καθεμία από πολύ διαφορετική γωνία παίρνει αναφορές από της σχέση του δημιουργού με τη μητέρα του.Σε αντίθεση με τη Μάυρη Ντάλια όπου ο Έλρόυ εξορκίζει τις οδυνηρές του αναμνήσεις από τη δολοφονία της μητέρας του πλάθοντας ανάλογες ιστορίες αστυνομικού περιεχομένου αποστασιοποιημένος από τη συναισθηματική του φόρτιση , ο Αλμοδόβαρ τολμάει να γυρίσει ό ίδιος πίσω στη la Mancha που μεγάλωσε, στην αγκαλιά που κοιμήθηκε και αφήνεται στο συναίσθημα του που τον παρέσυρε και μας παρέσυρε.

Το να χρησιμοποιεί ένας καλλιτέχνης προσωπικές του ιστορίες ως χαλί δημιουργίας φέρει κάποιες φορές τον κίνδυνο του εγκλωβισμού στην προσωπική του κατάσταση τόσο εγωκεντρικά που στο τέλος να μην αφορά πολλούς πέρα από τον ίδιο.Το «ΓΥΡΙΣΕ ΠΙΣΩ», ακολουθεί την προστακτική του «ΜΙΛΑ ΤΗΣ» και απευθύνεται ταυτόχρονα στους θεατές αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.Εδώ,Το σχήμα της μεταφύσικής επίφασης καλύπτει αρμονικά τη σεναριακή εξέλιξη αγγίζοντας πολύπλευρες πτυχές του ίδιου θέματος.Η σχέση της μάνας με την κόρη, της αδελφής με την αδελφή, της κόρης με τον πατέρα, της γυναίκας με του άντρα διεισδύουν η μία μέσα στην άλλη με τρόπο τόσο υπερρεαλιστικό όσο και πραγματιστικό.Εδώ δεν πρόκειται για εγωκεντρισμό...

Η επιστροφή και αναζήτηση του οικειότερου στοιχείου που μας θυμίζει την αρχή μας , είναι η μητρική αγκαλιά.Το πόσο οδυνηρό ή αντίστοιχα εποικοδομητικό υπήρξε στη ζωή μας αυτό το στοιχείο είναι θέμα μάλλον που αφορά γυναίκες, άντρες , μικρούς , μεγάλους,πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους ή όχι.Πάραυτα, θέλει κάποιες φορές γενναιότητα να επιστρέψεις πίσω σε αυτό που ήσουν πριν γίνεις αυτό που θεωρείς ότι είσαι τώρα λές και όλα έγιναν από τη μία μέρα στην άλλη.

Η σκηνή, που θεωρώ από τις ωραιότερες που έχω δεί ever , είναι αυτή που η Ραϊμούντα ανακαλύπτει τη μάνα «φάντασμα» κάτω από το κρεβάτι.Πόσο και γιατί μπορεί να αγγίξει κάποιον που κάθεται δίπλα μου κάτι τέτοιο είναι τόσο τελικά υποκειμενικό που να εξοργίζει την αντικειμενικότητα σου.

Καταλήγω για πολλοστή φορά στο πόσο απέχει η καλή ταινία και το καλό θέατρο από το υψηλό budget.Η δύναμη της προσωπικής απλότητας , κάτι που συνάντησα και στο υπέροχο LITTLE MISS SUNSHINE είναι παρούσα και ευφυής.Το λεπτό πέρασμα από από το δράμα στην κομωδία χαρακτηρίζει τα μεγαλύτερα έργα για ένα πολύ απλό λόγο.Είναι η πλησιέστερη προσέγγιση της πραγματικότητας.Η ομορφιά με την ασχήμια είναι τόσο αλληλένδετα όσο και απαραίτητα.

Το VOLVER είναι κατά τη γνώμη μου η πιο βιογραφική δουλειά του Αλμοδόβαρ εως τώρα.Έχω την αίσθηση πώς θα ακολουθήσει και κάτι ακόμα πιο προσωπικό από τον ίδιο δημιουργό με το ίδιο σκεπτικό που εκείνος επανέρχεται στο παρελθόν του συνεργαζόμενος ξανά με την πρώτη του μούσα, Κάρμεν Μάουρα Η στροφή πρός τα έσω προβάλει ως ανθρώπινη ανάγκη και καταλήγει σε απάντήσεις και εξομολογήσεις,συγγνώμες και αποφορτίσεις που είχαν κολλήσει μέσα μας και χρειάζονταν απεγνωσμένα ξεκόλλημα.Δεν είναι εγωκεντρικό.Είναι αυτό που σου συμβαίνει κάποιες φορές σε κάποια καλή ταινία.

2006-11-28T07:53:00.000-08:00

CHARISMA=POWER TO INSPIRE DEVOTION AND ENTHUSIASM

Μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο σχετικό με τη λέξη «χαρισματικός».Ευθυγραμμίζομαι σε μία κεντρική ερώτηση.Τί στο καλό μπορεί να είναι γύρω μου τόσο καλό, τόσο τέλειο ώστε να ανάγεται σε χάρισμα;Είναι εκ πρώτης όψεως έυκολο να διακρίνεις την ικανότητα, το ταλέντο σε φυσιογνωμίες,της τέχνης ας πούμε.Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;

Κάνω ένα ελλειπές namedropping:Χαρισματική ήταν η Nina Simone.Η μαγική φωνή των gospel έβαλε τη μαύρη μουσική στα σπίτια των λευκών αφού πρώτα της έκαναν τη ζωή δύσκολη.Την κυνήγησαν, την απαγόρευσαν μέχρι που απηύδησε η γυναίκα και μετανάστεψε στας Ευρώπας.Χαρισματικός ήταν ο Κλίμτ.Δεν κυνηγήθηκε αλλά μεγαλούργησε.Δεν είναι τυχαίο ότι λατρεύτηκε από τις γυναίκες.Άγγιξε με το πινέλο του κάθε γυναικείο χρώμα ,υποκλήθηκε στη θηλυκή αποπλάνηση.Αντίθετα , μισογύνης αλλά χαρισματικά γοητευτικός σε ότι και αν έκανε υπήρξε ο Sairge Gainsbourg.Έκανε τα τολμηρά του ραβασάκια τραγούδια και αν είσαι γυναίκα , θέλεις και εσύ.Ο Astor Piazzolla όταν ήρθε στην Ευρώπη για να σπουδάσει κλασική μουσική ντρεπόταν να αποκαλύψει στην καθηγήτρια του ότι έγραφε μουσική για tango και έπαιζε το badoneon του.Το χάρισμα του ήταν όμως δυνατότερο από τους μικροαστικούς του φόβους και ένα θρυλικός χορός έγινε παράδοση και στην Ευρώπη.Συνεχίζω αν και μάταια .Θέλω εβδομάδες για να μαζέψω τόσα ονόματα.Εδώ ,σε μας , χαρισματικοί; Να καταπιαστώ με δόγματα; Χατζιδάκις.Δεν σχολιάζω, πλέον τον αδικεί οποιοδήποτε σχόλιο.Φωνή , φωνή και γυναίκα.Ελένη Βιτάλη.Με πήρε και με πήγε σε άλλες Πολιτείες.Ποιητής .Οδυσσέας Ελύτης.Ο ποιητής.Ηθοποιός .Ρούλα Πατεράκη.Την είδα σε μία συνέντευξη της και συγκινήθηκα.Η ζωή της είναι μόνο οι ρόλοι της.Είναι το χάρισμα μία μοναξιά;

Ταλέντα, ταλέντα, παλιά-νεότερα,Αλ Πατσίνο, Εντουαρτ Νόρτον, Woody Allen, Kislofski, Phelip Glass,Dusty Springfield, David Bowie, Led Zeppelin,Stereo Nova,Τάνια Τσανακλίδου,Νίτσε,Τσαικόφσκι,Νουρέγιεφ,Φέντερερ,Κομανέτσι,Κακλαμανάκης,Σοφία Λόρεν,Beatles,Andy Warhol,Michel Godry,Almodovar, Κώστας Γαβράς,Μαρία Κάλλας.,Ελευθερία Αρβανιτάκη.Ρεμπούτσικα,Καζαντζάκης...... Συμμερίζεστε την αδυναμία μου;Η λίστα δεν έχει τελειωμό.Και τί; Δεν είναι μόνο η τέχνη ή ο αθλητισμός, είναι η επιστήμη, η φιλοσοφία, η πολιτική, η αρχιτεκτονική, η ομορφιά.Πού την πάς την ομορφιά; Είναι υποτιμημένη γιατί δεν εμπεριέχει κόπο;Είναι απλά «δώρο Θεού»; Μήπως όμως και όλα τα άλλα δεν είναι; Η φωνή, το υποκριτικό ταλέντο, η φαντασία, η ευστροφία, η ευλυγησία,η μνήμη;Και όμως τίποτα από όλα αυτά δεν δόθηκε και έτσι απλά φώτισε ο κόσμος όλος.Κάποιοι πίστεψαν σε αυτό που είχαν και αγαπούσαν και δούλεψαν άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο άλλοι πάρα πολύ.Κόπιασαν, στενοχωρήθηκαν, έκλαψαν, θυσίασαν-λάθος λέξη- κάποιος ηθοποιός μου είπε πώς δεν πρόκειται πραγματικά για θυσία «απλά το θέλεις πολύ και αβίαστα το επιλέγεις» αυτό είναι το πακέτο του, αν σου κάνει πάρτο και φύγε...

Ίσως η ερώτηση ευθυγράμμισης να είναι μία λάθος κίνηση.Δηλαδή πρός τί να κάτσω να κάνω απογραφή των διάσημων ανθρώπων από την αρχαιότητα εώς σήμερα;Δηλαδή και νόημα να είχε αυτή η δουλειά με τί κριτήριο να την κάνω; Το ότι κάποιος έγινε διάσημος στο χώρο του σημαίνει αυτομάτως ότι ήταν και χαρισματικός; Και αν το μεμονωμένο χάρισμα αφορά απλά μονιστικές εξάρσεις ενώ υπάρχει νόημα και στην χαρισματική πληρότητα;Θέλω να πώ πως καθημερινά -ίσως όχι τόσο καθημερινά- συναντάμε ανθρώπους που μας γοητεύουν σαν προσωπικότητες, σε όλα τους.Είναι αυτή μια γοητεία που σε πάει και σε φέρνει και δεν τη βάζεις σε κουτάκια.Δηλαδή, γνωρίζεις μία γυναίκα σχετικά όμορφη, τα ρούχα της είναι αρμονικά σε χρώμα και σε ύφος, έχουν ένα στύλ τέλειο για εκείνη, μιλάει με γλυκειά βαθειά φωνή και καπνίζει πολύ προσωπικά.Σου αρέσει να τη χαζεύεις να κινείται στο χώρο, την ερωτεύεσαι όταν οδηγεί ή όταν μιλάει στο τηλέφωνο.Αυτό τώρα θα μου πέιτε είναι χάρισμα ή απλά γοητεία;Ίσως να βάλω και εδώ ταμπελάκι.Η γοητεία είναι ένα χάρισμα... .

Πολλές φορές φρακαρισμένη και φρικαρισμένη μέσα στο αυτοκίνητο χαζεύω τους διπλανούς οδηγούς.Πόσοι από αυτούς έχουν ένα χάρισμα;Σε πόσους πάει στράφι, ανάμεσα σε ανήλιαγα γραφεία,μωρά που κλαίνε, λογαριασμούς που πνίγουν; Από την άλλη, ας μου δώσει καποιος από εσάς ορισμό για το χάρισμα.Μήπως να το πάρω εξ αντιδιαστολής; Χάρισμα δεν είναι ό,τι δεν το κάνεις με την καρδιά σου.Πώς σας φαίνεται αυτό;Δηλαδή αν ο Παπαιωάννου και ο Τσαγκαρουσιάνος χαρακτηρίζονται ως χαρισματικοί εγώ βλέπω ένα κοινό σημείο.Ο ένας χορογραφεί και ο άλλος γράφει μέσα από την καρδιά του.Όταν χρόνια πρίν, ήμουν κοριτσάκι και διάβαζα Ιζαμπέλ Αλιέντε έκλαιγα γιατί περιέγραφε ας πούμε το θάνατο της κόρης της και το μπορούσε.Αυτό για παράδειγμα είναι από μόνο του ένα ταλέντο.Να παίρνεις τα συναισθήματα σου, τα χαντακώματα σου και να τα στοιβάζεις κάπου όπου μπορείς να τα βλέπεις και να τα επανεφευρίσκεις ,σαν την ενέργεια ένα πράγμα.Δεν μας έλεγαν στο σχολείο ότι η ενέργεια δεν χάνεται;Απλά αλλάζει μορφή.Φανταστικό το έβρισκα τότε.Αληθινό το βρίσκω τώρα.

Το χάρισμα λοιπόν καταλήγω ίσως το χεις ίσως δεν το έχεις.Η μητέρα μου ας πούμε αν τα πράγματα την είχαν οδηγήσει διαφορετικά στη ζωή της στοιχηματίζω πώς θα είχε γίνει μία εκπληκτική σχεδιάστρια ρούχων.Οι επιλογές της όμως της ανέδειξαν ένα άλλο χάρισμα, αυτό της προσφοράς και της αγάπης.Σας ακούγεται αυτό λιγότερο αξιόλογο;Αυτό που με στενοχωρεί όμως , είναι όταν άνθρωποι που νιώθουν αυτό το κάτι το διαφορετικό και δεν το προσπαθούν.Είναι η νωθρότητα ή η αντικειμενική δυσκολία; Δεν ζούμε όλοι στο Ιράκ ή στη Σιέρα Λεόνε για να πρέπει να υπερβούμε εαυτούς όχι για καριέρα αλλά για την ύστατη επιβίωση.Ίσως αρχίζω να κηρυττολογώ όμως και το απεχθάνομαι.Ας κάνει ό καθένας ό,τι τον φωτίσει ο Θεός του ή η καρδιά του.Θέλω απλά να αφιερώσω αυτές τις σκέψεις σε όσους νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα στα γραφεία τους, στα σπίτια τους στις σχέσεις τους και αγωνιούν μήπως αυτό είναι έτσι γιατί απλά δεν έχουν το κάτι παραπάνω.Μήπως τους λείπει το χάρισμα σε κάτι. .....ο,τι δήποτε ρε παιδί μου.

Τολμώ την ελεύθερη μετάφραση.Χάρισμα=Δύναμη να Εμπνεύσεις Αφοσίωση και Ενθουσιασμό.

Σημ.Ο μικρός υποφαινόμενος ακούσει στα χαρισματικά D.B. αν βρείς ποιός είναι έχεις ήδη μία χαρισματική κλίση.... μη πάρουν τα μυαλά σου αέρα βέβαια , βοήθησα πολύ.

2006-11-28T06:37:00.000-08:00

"H κύρια πηγή μελαγχολίας είναι ο κορεσμός"

W.James

2006-11-28T06:21:00.000-08:00

INTERACTION

Ανοίγω το ημερολόγιο μου και μετράω λιγότερο ένα μήνα για τα Χριστούγεννα.Το παλτό μου είναι πια μόνιμος σύντροφος και μαζί του κάνω βόλτες στους δρόμους της πόλης.Στον απόηχο του 4ου ελληνικού πανηγυριού μόδας, στο κλείσιμο του Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης, στο ανέβασμα των νέων θεατρικών παραστάσεων, με πλημμυρίζει η αστική ενέργεια που εκπέμπουν τα πολιτιστικά δρώμενα.Συναντώ κόσμο που ενημερώνεται, ψάχνει και αφουγκράζεται.Συναντώ κόσμο που μπορώ να πιώ ένα καφέ και να πώ μία κουβέντα.Χαίρομαι.

Η επικοινωνία είναι το ζητούμενο.Ο καταιγισμός ιστολογίων και η ολοένα αυξανόμενη κυκλοφορία ανεξάρτητων εντύπων μου δίνει κάποιες απαντήσεις.Ίσως επειδή πάντα αντιπαθούσα τη μιζέρια.Η επικοινωνία μπορεί να γίνει το φάρμακο για τη μιζέρια.Ο κόσμος επικοινωνεί και αλλάζει.Οι εκλογές των αντιπροσώπων στις ΗΠΑ είναι μεγάλο γεγονός.Κάτι άλλαξε.Ο πλανητάρχης αρχίζει να πρακολουθεί το κλείσιμο της αυλαίας.Στην άλλα πλευρά του πλανήτη η καταδίκη σε απαγχονισμό του Σαντάμ είναι το τέλος μιας άλλης θεατρικής παράστασης.Το Θέατρο του Παραλόγου.

Είναι λάθος να νομίζουμε ότι ο κόσμος αλλάζει χωρίς εμάς .Κάθε απειροελάχιστη κίνηση μας συναθροισμένη ωθεί σε μία μεγάλη μετατόπιση.Ακόμα και οι εποχές πια άλλαξαν .Ευτυχώς για τους εμπόρους και τα πιτσιρίκια τα Χριστούγεννα παραμένουν στη θέση τους.Κάθε χρονιά όμως είναι δική μου επιλογή για το πώς θα τα περάσω.Χρειάζομαι τον στόχο .Χρειάζομαι τον κόπο.Σήμερα θα φορέσω το παλτό μου και θα προσπαθήσω –και εγώ- να βρώ εισητήρια για το 2 του Παπαϊωάννου.Σημειώνω το μότο της ημέρας: «ό,τι κερδίζουμε σε δρόμο το χάνουμε σε δύναμη».Χαμογελώ και βγαίνω.

2006-11-28T06:18:00.000-08:00

ΣΤΟ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΑ ΤΗΣ MILONGAS

H Μilonga ,λέει, ήταν ένας ρυθμικός χορός που θύμιζε την αφρικάνικη habanera, μετά πέρασε από τα πάθη των οίκων ανοχής στο Μπουένος Αϊρες και αναβαθμίστηκε σε μεγαλοπρεπή ερωτικό χορό,έγινε το tango…..
Αποφάσισα να πάω στην εκδήλωση-αφιέρωμα στο tango γιατί δεν είχα κάτι κάτι πιο ευχάριστο να κάνω ,Κυριακή απόγευμα και γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον .Αυτό που αντίκρησα όταν μπήκα στην αίθουσα ήταν μάλλον απογοητευτικό.Περίμενα σκοτάδια, φιγούρες αισθησιακές με φορέματα εξώπλατα, άντρες με πούρα και μια βελούδινη καρέκλα να με περιμένει.Αυτό και μόνο αποδεικνύει πόσο βαθειά επηρεασμένη είμαι από την κινηματογραφική αισθητική ή πόσο μακριά είναι αυτοί που αχολούνται με τη διοργάνωση.Η αίθουσα ήταν φωτισμένη έντονα,ο κόσμος ήταν γενικός και ακαθόριστος από είκοσι μέχρι εβδομήντα ,τα ρούχα τους ήταν πραγματικά ετερόκλιτα ήτοι ό,τι να ΄ναι και εγώ δεν είχα καρέκλα για να κάτσω ,κάτι πραγματικά πολύτιμο για άτομο του οποίου η παρουσία ήταν καθαρά παθητική .
Λίγες ήταν οι κοπέλες που μοιράζονταν τη δική μου εντύπωση για την αισθητική του χορού ή για την αισθητική γενικότερα.Δύο τρείς φορούσαν φορέματα που θύμιζαν κάτι από την ατμόσφαιρα της Αργεντινής , μία είχε τα μαλλιά πιασμένα ψηλά κότσο και ανέδειξε με εξαιρετική απλότητα τις υπερτονισμένες κινήσεις του κεφαλιού που ακολουθούσαν τις υπαινικτικές απότομες κινήσεις των ποδιών της.Για τους καβαλιέρους δεν μπορώ να πώ πολλά πράγματα πλην του ότι όπως φαίνονταν είχαν όλοι δουλέψει καλά τα βήματα τους ,οι μαθητές, που βέβαια ξεχώρισαν από τους καθηγητές οι οποίοι υπερέβαλαν σε ζήλο.....αλλά πάλι έβλεπες από τζην και αθλητικά μέχρι κοστούμι μαύρο.Σε πρώτη όψη η εικόνα είχε τη σημασία της.
Αυτά που περιγράφω είναι μάλλον η αντικειμενικότερη εικόνα της προσωπικής μου εμπειρίας.Κάτω από αυτή την εικόνα υπήρξαν άλλες εικόνες που πρόβαλαν πιο σημαντικές από την έλλειψη ενδυματολογικής κάλυψης και την ατμοσφαιρική απουσία.Είδα ανθρώπους να μαζεύονται για να χορέψουν, να χορέψουν χορό μακρυνό που ίσως δεν είναι και τόσοι πολλοί από αυτούς που γνωρίζουν την πραγματική ιστορία του χορού , ίσως να χορέψουν και κάτι που τελευταία άκουσαν ότι είναι της μόδας και έτρεξαν να κάνουν μαθήματα.Όλοι πάντως εκεί είχαν κάτι κοινό.Έκαναν κάτι που απαγαπούσαν, πιάνονταν αγκαλιά, (αργεντίνικο και όχι Ευρωπαϊκο tango)άλλαζαν παρτενέρ, επιδείκνυαν τις χορευτικές τους ικανότητες και κάποιες κυρίες τα καλλίγραμα σώματα τους, φλέρταραν και χάνονταν.Εμείς από κάτω βλέπαμε και σχολιάζαμε.....
Αυτό που ένιωσα όταν ξεπέρασα τις αρχικές επιφανειακές, βιαστικές αξιολογήσεις περί θεάματος ήταν μία ευχαρίστηση.Είναι αυτό το πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν βλέπεις ανθρώπους να ευχαριστιούνται ξεχασμένοι και αφωσιωμένοι.Η γοητεία της φιλαρέσκειας και της μοναδικότητας είναι κάτι μεταδοτικό όσο και σπάνιο.Το ξενέρωμα μιας σουλοπωμένης ζωής φάνηκε να κάνει πέρα μπροστά στους αργεντίνικουςς σκοπούς.
Βρήκα καρέκλα, πήρα ένα ποτό και άναψα τσιγάρο.Αυτό που έλειπε στην αίθουσα ως εικόνα υπήρχε ως συναίσθημα.Αν ήμουν θαμώνας σε ένα καταγώγιο του 1930 στο Παρίσι θα ήμουν προφανώς άντρας , θα κάπνιζα πούρο και θα ήμουν ντυμένος Ροδόλφος Βαλεντίνο, θα περίμενα να δώ το θέαμα.Το τανγκό, λένε, ξεκίνησε ως ο χορός του νταβατζή και της πόρνης του επιτελώντας καθαρά λειτουργικό σκοπό:επίδειξη της πραμάτειας, ανάδειξη του γυναικείου κορμιού μέσα από λάγνες κινήσεις ,για την απολαυση των φιλήδονων πελατών.Το τανγκό του σήμερα παραδοσιακό ή εκμοντερνισμένο ώς electro-tango είναι μάλλον μία άλλη κατάσταση λειτουργικά, τουλάχιστον.Οι άνθρωποι φαίνεται να αποζητούν στιγμές δικές τους , στιγμές επικοινωνίας , με το στόμα , με το σώμα, στιγμές που νιώθουν ότι είναι κάτι.
Βέβαια, όλα θα ήταν καλύτερα αν φαίνονταν και καλύτερα, αλλά πάλι αυτές οι σκέψεις αφορούν κολλημένους με την αισθητική αν δεν κάνω λάθος....Πάντως , έγω ζήλεψα που δεν ήξερα να χορέψω..και έχω ένα πολύ ιδανικό για την περίσταση φόρεμα.........

Βραδιές Milonga στο Μουσείο Μπενάκη

2006-11-28T06:13:00.000-08:00

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.μερος πρώτο.

Κυριακή πρωί. Κοιμάσαι ακόμα.Σκέφτομαι.Είναι ακατανόητο πώς τις καθημερινές δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι και υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι το Σάββατοκύριακο θα εφαρμόσω κανονικά πάνω του αλλά όταν έρχεται αυτό με αγχώνει η απραγία μου.Σηκώθηκα και παρασύρθηκα από το φώς.Μεγάλη ευλογία το φώς την Κυριακή.Ξύπνησες.

Αποφασίσαμε να πάμε παραλία και να τρέξουμε.Φορέσα ό,τι πιο πρόχειρο είχα.Φόρεσες ένα t-shirt δικό μου .Σου είναι στενό και έχει μία χαζοδιαφημιστική στάμπα.Δίστασες αλλά το φόρεσες.Φάγαμε φρυγανιές με μέλι.Μου χαμογέλασες.

Η παραλία είναι πανέμορφη σήμερα.Υπάρχουν πάντα οι μόνιμοι θαμώνες .Μαυρισμένοι με γυαλιά 90’s ,πασαλείβονται με αντηλιακά , παίζουν ρακέτες, τρώνε φρούτα.Έχουν κάνει τις παρέες τους.Έχουν τον όμιλο τους.Όμιλος Χειμερινών Κολυμβητών Φαλήρου.Μία δική τους κοινωνία.

Τρέχω μαζί σου δέκα λεπτά.Τόσα μπορώ.Σου κάνω νόημα να προχωρήσεις.Κάπου θα σε συναντήσω.Ακούω μουσική και χαίρομαι τον ήλιο που με καίει.Με προσπερνούν μαμάδες με μωρά, ζευγάρια με σκυλιά, ηλικιωμένοι, ξένοι , πολλοί ξένοι, τύποι που τρέχουν σαν εμάς –σαν εσένα δηλαδή-προσπερνώ τον πλανόδιο με τα ξηροκάρπια.Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας αν αυτή η παραλία ήταν ,ας πούμε τώρα, στην Καλλιφόρνια.Περισσότερα γυμνασμένα κορμιά ίσως γύρω μου.Λιγότερο λαμπερή θάλασσα.

Κατεβαίνω στη μαρίνα.Αρχίζω πάλι το τρέξιμο.Με παιδεύει η τσάντα στην πλάτη.Λάθος μου που την πήρα.Που να βάλεις όμως cd-player , κλειδιά αυτοκινήτου, κινητο –μήπως και χαθούμε-μπουκαλάκι νερό , λεφτά κτλ.Λάθος.Δεν είναι δυνατόν να είμαι τόσο εξαρτημένη από μπιχλιμπίδια που δεν με αφήνουν να τρέξω.Στα πέντε λεπτά με έπιασε πάλι ο πόνος εκεί.Τί είναι αλήθεια εκεί?Σπλήνα , σηκώτι?

Μια σκουντιά στην πλάτη.Με προσπερνάς γελώντας.Μου φωνάζεις κάτι που δεν ακούω.Είσαι ωραίος έτσι που πέφτει ο ήλιος πάνω σου.Έτσι όπως μυρίζει θάλασσα μου έρχεται εικόνα από τα Κύθηρα .Για λίγα δευτερόλεπτα θέλω να την κρατήσω μέσα μου.Έφυγες μπροστά πάλι.Μου είναι ευχάριστω να σε χαζεύω.Το μεσημέρι θα σου φτιάξω ντάκο σαν αυτό που φάγαμε στο Καψάλι.