το νησί του Πάσχα

Μάζί με το αρνάκι που απαντάει στα ευχολόγια του γούρουνου FUCK OFF έτσι λοιπόν καμιά φορά ξεκινάς για τις γιορτές και τις παρελάσεις των εκδρομέων του Πάσχα, λαχανιασμένα και καταιδρωμένα να γλιτώσεις από τη μιζέρια σου στην Αθήνα ενώ ένα κύμα χλευΑσμού το' χεις πρόχειρο να το ξεράσεις αλλά αχρείαστο να' ναι...

Και κεί που όλα αυτά τα πακέτωσες στις βαλίτσες σου και υποψιάζεσαι ότι τίποτα δεν θα σε σώσει από την προσωπική σου Σταύρωση να σου το νησί φαρδύ πλατύ κάτω από τα ασπρουλιάρικα πόδια σου να σε χαϊδεύει απαλά. Ωχ σκέφτεσαι εδώ είμαστε , τώρα αν τον πάθω τον έρωτα θα με ρουφήξει με τη μία από το λιμάνι...Ακάθεκτος όμως συνεχίζεις το βόλεμα στην αποπλάνηση και δώστου βόλτες στις εξοχές, χάζεμα στα στενά σοκάκια, μυρωδιά από νυχτολούλουδα στο εγγύς σου, να σου επιτάφιοι που βυθίζονται σε θάλασσες, κανόνια που σφυροκοπούν στα τείχη, πυροτεχνήματα που πόνεσαν τον αυχένα σου και ένας συμπαθέστατος μακρυμάλλης -μάλλον ροκάς θα ήταν- Ιούδας που μαρινάρεται στο λιμάνι. Φωτιά και λάβρα οι καμπάνες στο μοναστήρι ,χαμόγελα αντικρυστά από τα νησάκια με τα ξωκλήσια. Τώρα που την έφαγες τη σοκολατόπιτα σου, για έλα και πές μας που πήγε εκείνο το άλλο το κακό;

Τώρα που ερωτεύτηκες τα σαμαράκια στο Νησί πόση Ανάσταση έφερες μαζί σου;

ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ

Σε όλους εσάς που περάσατε το Σάββατο για ένα φιλί και ένα κομμάτι σοκολατένια τούρτα στα γενέθλια της αλεπούς -η οποία κατέβαλε σοβαρές προσπάθειες να φανεί αντάξια οικοδέσποινα των προσδοκιών σας αν και σε κάποιο σημείο από την πολλή προσπάθεια κάπου ανάμεσα στην ανανέωση τασακιών και παγοθήκης έχασε λίγο το πλάνο του πάρτι και βρέθηκε να αναρωτιέται τα πόσα αλήθεια κλείνει-. Πάραυτα , αν και αντιλήφθηκε ότι τα τίμια πάρτι ευσυνείδητων εορταζόντων δεν είναι αμελητέα υπόθεση, κάθε άλλο μάλιστα, υπόσχεται να επαναλάβει την απόπειρα -ίσως με πιο συνοπτικές διαδικασίες αυτή τη φορά- προς τα καλοκαιριάσματα.. Αλήθεια αυτό που τελικά χαίρεσαι πιο πολύ στο πάρτι σου ,όντας τρεχάμενος Βέγγο-Τοτός είμαι μάλλον η τελευταία ώρα που έχετε μείνει πέντε καλοί φίλοι, ντουζίνες θρυματτισμένα πατατάκια,τυροπιτάκια και αλκοολούχα γλίτσα στο μωσαϊκό , βγάζεις παπούτσια, τρώς επιτελούς από την περιβόητη τούρτα σου και ενημερώνεσαι για τά δρώμενα του πάρτι αφού εσύ, εύλογα, πήρες απόσταση από τα πράγματα και περιθωριοποιήθηκες σκορπώντας χαμόγελα ευχαριστίας και χαζοκουβέντες του αέρα αφού ταυτόχρονα είχες το μυαλό σου στα πιάτα που χρειάζεσαι και στην κόκα κόλα που τελείωσε.

"μετα τιμής φίλοι αλλά την επομένη θα κρατήσω τους τελευταίους αγαπημένους για συμπαραγωγή καθαρίσματος."

η ωριμότερη και αφύσικα κατά ένα χρόνο γοητευτικότερη ,μαγευτικότερη επικινδυνότερη -δεν θέλω μορφασμούς- αλεπού σας.

COCOONING VS KOYKOYNIΝΓΚ

ΔΙΑΛΕΞΕΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΣΟΥ;

Δεν είχα αντιληφθεί ότι υφίσταται διαφοροποίηση μέχρι που ένας φίλος αποφάσισε να κλάψει στον ώμο μου.. Το cocooning μπήκε στη ζωή μας αφενώς από το παράθυρο των περιοδικών lifestyle ,αφετέρου από την κυρία Faith Popcorn, στρατηγικό σύμβουλο marketing ,η οποία το 1990 αναγνώρισε την τάση για παραμονή στο σπίτι ως εμπορικά σπουδαία , αναφορικά με την άνθηση του ηλεκτρονικού εμπορίου . Από την άλλη, η παρήχηση της αγγλικής λέξης σε κάτι που, ελληνιστί, θυμίζει πουλί, μας οδηγεί σε διαφορετικά μονοπάτια. Το κουκούνινγκ λοιπόν,ως μεταλλαγμενό cocooning σημαίνει «μένω σπίτι μόνος,εγώ και ο κούκος».
Η αγχωτική κραυγή γνωστού ραδιοφωνικού σποτ «ΜΗ ΜΕΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ» λίγο ή πολύ γεννά συγκρουσιακές επιταγές κοινωνικής χειραγώγησης, γεγονός σκιαχτικό. Η ολοένα αυξανόμενη επιλογή των κατοίκων μιας πόλης για “home sweet home” αριθμεί πλήθος αιτίων.Το οικονομικό ίσως να αφορά τον περισσότερο κόσμο αφού η στενότητα του μέσου μισθού είναι εικόνα καθιερωμένη. Πέραν αυτού το, ότι το σπίτι τους επιλέγουν και πιο ευκατάστατοι συμπολίτες μας για τον ελέυθερο τους χρόνο , καλώντας φίλους για φαγητό, κρασιά στο τζάκι, επιτραπέζια, dvd κτλ επιβεβαιώνει ότι η επιλογή συχνά έρχεται να καλύψει την ανάγκη. Αν η ανάγκη εδώ σηματοδοτεί τις λέξεις ζεστασιά και συντροφικότητα, αυτό μπορείτε να το κρίνετε έκαστος από εσάς στο σημείο που σας αγγίζει.
Η δεύτερη κατηγορία, στην οποία ανήκει ο λεξιπλάστης φίλος, απεικονίζει περισσότερο μία θλιβερή καταγραφή πραγματικότητας παρά επιλογή καθ’ αυτή.Απαντάτε στο «Τί να την κάνεις την ελευθερία σου αν δεν έχεις κάποιον να στην περιορίσει;» ή στο «άνθρωπος μόνος Θεός μάλλον είναι για θηρίο» ή για να σας παραπέμψω πιο λυρικά στο στίχο των Everything but the Girl «that’s freedom without love». Το εγω και ο κούκος είναι πολύ πιο διαδεδομένη κατάσταση από ό,τι ίσως υποψιαζόμαστε.Η εικόνα, δηλαδή, των μοναχικών ηλικιωμένων περικυκλωμένων απο γατιά και σκυλιά σε σπίτια «ευγενών» αρωμάτων δεν διεκδικεί αποκλειστικότητες. Από τεχνοκράτες μέχρι καλλιτέχνες, από φοιτητές εώς υπαλλήλους δεκαώρων η λίστα είναι μεγάλη. Αν το σκεφτείτε λίγο , υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχετε τουλάχιστον ένα γνωστό σας που μπορείτε να φανταστείτε ότι έκανε μόνος του αλλαγή χρόνου.
Το cocooning πάντως , είναι μία υπόθεση που ευχάριστα γίνεται προσωπική .Ένα ζεστό σπίτι από χρώματα και μυρωδιές που αγκαλιάζουν αυτό που εμείς είμαστε ,πέρα από τους στυλιστικούς καταναγκασμούς, μινιμαλιστικούς ή μαξιμαλιστικούς, είναι ένας αρκετά θελκτικός λόγος για να μείνουμε σπίτι. Ένα διάλειμμα από την κίνηση, τον θόρυβο, την ορθοστασία και την απογοήτευση ατυχών συναναστροφών είναι κάτι ακόμα. Δύσκολα αλλάζω την εικόνα της Παρασκευής βράδυ, να μουλιάζω στη μπανιέρα, πίνοντας κάτιτις παρέα με βιβλίο και μουσικούλα. Αν φυσικά η μπανιέρα διατίθεται για δύο, ακόμα καλύτερα. Τελικά καταλήγω ότι το cocooning είναι ίσως ό,τι μισούν οι κουκουνιστές, όχι γιατί στο σπίτι τους στριμώχνονται αλλά γιατί θα ήθελαν να έχουν την επιλογή να κάνουν και το άλλο. Ό φίλος μου παραπονέθηκε πως κοιμάται με το μαξιλάρι του και οι τοίχοι πέφτουν να τον πλακώσουν. Αν και τότε του εξάντλησα όλα τα εξωδερμικά μου επιχειρήματα περί δημιουργικού ανεξάρτητου χρόνου, μέσα μου γνώριζα καλά πόσο εύκολα μπορείς να εξαρτηθείς από ένα χαζομαξιλάρι και τέλος πάντων πώς καλέ μου κούκο σε συμπαθώ αλλά και αυτή η μοναξιά είναι άτιμο πράγμα..

ΤΟ ΚΕΝΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Αυτό που δεν σήκωσε τα σεντόνια μας Κυριακή πρωί. Μα το Θεό σού , μα το Θεό μου ,αυτό που δεν λυπήθηκε καμία λέξη και αφή, καμία αφορμή συνεύρεσης, αυτό που τσαλαπάτησε μέσα σε κάθε βουβή λακούβα των υγρών σου. Δεν είπες κάτι παραπάνω από το ελάχιστο σου λίγο. Αυτό που κόβει δέρμα και αναπνοή. Σε άφησα στο μετέωρο είναι μου, σε κοιτάω από τον πιο ψηλό, τον πιο απότομο όροφο του ουρανοξύστη σου, πέφτεις κάθετα , με φόρα .. Στα κόκκινα σημάδια σου στην άσφαλτο, χαράζω το όνομα σου. Ποτέ ξανά να μην ξεχάσω το πόσο καλά γράφεις,

μέσα μου.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ


Η καθημερινότητα εμπεριέχει πράγματα που αν δεν μας σκοτώνουν σίγουρα δεν μας κάνουν πιο δυνατούς. Σκεφτείτε ,ας πούμε, τον καταναγκαστικό χρόνο που αναλώνετε κάποιοι από εσας , πολλοί από εσας, εγκλωβισμένοι στο «σαλόνι» του αυτοκινήτου σας , σε μία ελλειπτική ταχύτητα καθ’οδόν και αντίστροφα από το χώρο εργασίας σας. Οι ώρες που εχω περάσει στη ζωή μου επί της Κηφισίας ή ακόμα βασανιστικότερα επί της Εθνικής (συχνή περιφερειακή επιλογή) ,αθροισμένες, ισοδυναμούν με μήνες διακοπών.
Όταν ξεκινάς να το κάνεις, το έργο αυτό, υφίστασαι ένα σοκ. Διότι , τις πρώτες δύο φορές αισιοδοξείς και λες «Γκαντεμιά ,έπεσα σε ατύχημα, σιγά μη χρειάζομαι μισή ώρα για πεντακόσια μέτρα». Όσο όμως οι μέρες περνούν, ψυλλιάζεσαι ότι αυτή η κατάσταση είναι μάλλον παγιωμένη και τότε τρώς μια φρίκη. Δεν είναι μόνο οι δύο με τρείς ώρες ημερησίως που εξαερώνονται άνευ οιουδήποτε παραγωγικού αποτελέσματος, είναι η κούραση της ακινησίας, τα νεύρα από την ευγενικής καταγωγής παιδεία των οδηγών, τα καύσιμα , τα e-pass , τα χαμένα ραντεβού ,που όλα μαζί σε καταλήγουν στο να τραβάς τα μαλλιά σου.Κλισέ το τελευταίο αλλά θα προτιμούσατε το «να ξεσπάς σε κλάματα»; Κρίνετε υπερβολική τη σωματική έκκριση; Μάλλον δεν θα ανήκετε στους «τυχερούς» οδηγούς αυτού του λειτουργικότατου λεκανοπεδίου. Πάραυτα, αφού εξαντλήσετε τη μικροκοσμική σας αγανάκτηση για το τί θα μπορούσατε να κάνετε σε αυτό τον χρόνο , όπως ενδεικτικά , γυμναστική, ύπνο, διάβασμα,ταινία, βόλτα με σκύλο ή χωρίς, σεξ με άλλον ή μόνοι σας και πάει λέγοντας και αφού δεν τολμάτε ακόμα αυτή την πολυπόθητη μετακόμιση, τότε νομίζω πώς ήρθε η ώρα να αναποδογυρίσετε το νόμισμα.
Η άλλη όψη λοιπόν γράφει πάνω σε αυτή την καταπληκτική ανθρώπινη ιδιότητα που κάνει τους κατάδικους να γράφουν βιβλία σε κελιά 2 επί 2 και τους θυρωρούς να φτιάχνουν μουσική. Αν όμως ο κόμης Μοντεκρίστο δεν σας λέει κάτι εξηγώ και βάλτε τικ σε ό,τι σας πάει:

α. Χρόνος για διάλογο με τον εαυτό μας. Η μέρα μας ασφυκτιά από φωνές, πρόσωπα και γεγονότα .Η παραγωγική σκέψη είναι πολυτέλεια. Εκμεταλλευτείτε το.

β. Ώρα για μουσική. Το αυτοκίνητο είναι ιδανικός χώρος για να απολαύσεις τη μουσική και η μουσική ο μοναδικός συνοδηγός που εγγυάται καλή παρέα. Προτείνω «lady grinning» του Bowie κατερχόμενοι τη γέφυρα πάνω από το Καραϊσκάκη, ηλιοβασίλεμα,.

γ. Εγκεφαλικά γυμναστήρια. Μπορεί η μέση μας να πιάστηκε και ο ποπός μας να μπλάβιασε αλλά έχουμε και άλλα όργανα που χρήζουν άσκησης. Παρατηρείστε επιγραφές, διαφημιστικά, επωνυμίες, συγκρατείστε λέξεις και δρόμους. Έτσι γυμνάζουμε τη μνήμη μας και εμπλουτίζουμε σε πληροφορία που πότε δεν είναι άχρηστη.

δ. Κινηματογράφος δίπλα σου. Τί και αν δεν πρόλαβατε των 20:30; Δίπλα σας παίζουν διάφορα σενάρια. Όλοι μας χαζεύουμε τους δίπλα μας από βαρεμάρα. Κάντε το πιο δημιουργικά .Φανταστείτε το ποιός μπορεί να είναι διπλανός σας, τι δουλειά κάνει, με ποιόν μπορεί να τσακώνεται στο κινητό. Προσοχή! Υπάρχουν όρια διακριτικότητας.Μην θεωρηθείτε προσβλητικοί ή πεσιματίες.

ε. Σε συνέχεια της προηγούμενης παρότρυνσης, επεκταθείτε και σε πιο διαδραστικές συμπεριφορές..Το αμοιβαίο φλέρτ δεν έβλαψε ποτέ κανένα . Ερωτικές ιστορίες λεπτών που μας τονώνουν το ηθικό και τη βγάζουμε αζημίως. Πάλι βεβαιωθείτε περί της αμοιβαιότητας ,μην κουράζετε κόσμο επιπλέον.

ζ. Όσοι είστε μανιακοί των αθλητικών ανταποκρίσεων αλλά και σύντροφοι ,είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσπαθώσετε όσο τραβάει η ψυχή σας και να αποφύγετε και τη γκρίνια στο σπίτι.

η. Εφοδιάστε το αμάξι σας εκτός από νερό και κράκερ με κανά βιβλίο ή περιοδικό. Αν τα πράγματα κυλούν τόσο αργά εώς καθόλου μπορείτε πάντα να μάθετε κάτι καινούργιο. Διπλή προσοχή γιατί ο πίσω πληρώνει τον μπροστά!

Αν από τα παραπάνω δεν βρίσκετε τίποτα ελκυστικό ή έστω εφικτό τότε θα πρότεινα να σκεφτείτε ή κάτι εναλλακτικό ή να μετακομίσετε ή να αλλάξετε δουλειά. Με λίγα λόγια ,συνειδητοποιείστε ότι οι 24 ώρες της ημέρας είναι πολύ λίγες για να έχουμε την πολυτέλεια να τις τραυματίζουμε με νεύρα και φωνές. Εξαιρούνται τα κλάματα γιατί βοηθούν εκκαθαρίσεις παντός είδους..

"ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ"

Πόσοι από τους εργαζομένους σήμερα έχουν νιώσει αυτή την ανείπωτη ικανοποίηση (τη δουλειά σαν δημιουργική χαρά και πνοή, που υψώνει τον άνθρωπο σε ηθική προσωπικότητα); Γύρω μας βλέπουμε τους απαυδισμένους και τους απαισιόδοξους που η ζωή τους κυλάει άδεια χωρίς καμιά ελπίδα.Αντίβαρο της η πρόστυχη καλοπέραση και η εύκολη ανάδειξη.Η εργασία καταναγκαστικά έργα.Κι η μόνη σωτηρία-η φυγή κι ο παθητικός χυδαίος ηδονισμός.

Ύστερα από αποχτηνωτική εργασία βρίσκουν ευχαρίστηση στο έντονο ζήσιμο των τυχερών παιχνιδιών, στα χαρτιά, εύκολους έρωτες, λοταρίες κλπ. Παρακολουθούν με πάθος σαν απλοί θεατές, το ποδόσφαιρο. Αυτό τους είναι πιο βολικό, πιο άνετο, δεν απαιτεί προσπάθεια σωματική ή πνευματική.

Κι άλλοι πάλι, ζητούν να συμπληρώσουν το κενό με εγωιστικούς αχαλίνωτους κερδοσκοπικούς σκοπούς.Χάνεται κάθε ίχνος ανθρωπιάς και μένει η βάρβαρη και αρπαχτική μανία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ

Η ΦΗΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΧΑΡΕΣ

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2007,μεσημέρι, δημοτικό κοιμητήριο Βύρωνα.Αυτό είναι συμπαθές, όσο τουλάχιστον του επιτρέπει η φύση του.Χτισμένο σε λόφο ,αμφιθεατρικά, περιστοιχισμένο από δέντρα.Ο καιρός είναι καλός.Μάλλον ταιριάζει σε άνοιξη.Τα μαύρα ,βαριά πανωφόρια περισσεύουν.Βγάζω το κασκόλ μου.Ένας σημαντικός άνθρωπος του θεάτρου κηδεύται σε ατμόσφαιρα βουβή, καπως υπαινικτική.Η αυλή της εκκλησίας σφύζει από ανθρώπους της τέχνης.Ηθοποιοί του θεάτρου,της τηλεόρασης, σκηνοθέτες , μουσικοί,διάσημοι , λιγότερο διάσημοι, καθόλου διάσημοι, φαντάσου ένα τετοιο πλήθος τέλος πάντων.Βάλε μέσα αυτούς που τον αγάπησαν, αυτούς που τον ερωτεύτηκαν, αυτούς που τον αντιπάθησαν, αυτούς που τους είναι αδιάφορο αλλά θεώρησαν προσήκουσα για την περίσταση την παρουσία τους.Βάλε λοιπόν αυτούς.Ηρεμία στην αυλή.Κάτι περιστέρια, αναποφάσιστα ανατοποθετούνται στις κολώνες.Οι επικήδειοι ψαλμοί τελειώνουν. Από την εκκλησία βγαίνουν κάποιοι συγγενείς και ακούγονται σπαστές κραυγές λύπης, ακολουθεί το φέρετρο βασταζόμενο απο μαθητές του εκλειπόντος, μαθητές διάσημοι, μαθητές λιγότερο διάσημοι.Η πορεία συνεχίζει στα βουβά.Τα λουλούδια ρίχνονται με πάθος πάνω στο μάρμαρο που μόλις στρώνεται.Το πλήθος ,διάσημο και μη , συνωστίζεται εναγωνίως να προλάβει τα δευτερόλεπτα που άνοιξαν την κάσα.Κλείνει.Αυτή κλείνει.Φωνές πνιχτές, δάκρυα βαριά.Η κάσα απομακρύνεται από τα φώτα του κόσμου αυτού , από τα φώτα τα ανθρώπινα.Κανένα έλεος για το θέμα αυτό.Κάποιος συγγενής διαμαρτύρεται στο νεκροθάφτη για το που θα τοποθετηθεί ο σταυρός.Σιγά, σιγά το πλήθος απομακρύνεται.Οι πολλοί φεύγουν,οι λίγοι παραμένουν.Σχηματίζονται παρέες που κουβεντιάζουν χαμηλόφωνα.Βλέπω κάποιους να αγκαλιάζονται, κάποιους να κλάινε χαμηλόφωνα.Τη διαμορφωμένη ηχόσφαιρα ραγίζει η φωνή ενός υπαλλήλου."Περνάτε σιγά, σιγά για τον καφεδάκο τώρα''.Ο καφεδάκος σερβίρεται γλυκός συνοδεία παξιμαδιού και κακού κονιάκ.Τα πνεύματα έχουν ελαφρώς ηρεμήσει ,τώρα πια βρισκόμαστε στο περιβάλλον της μεγάλης αίθουσας, με θέα το βουνό.Ιστορίες για τον απόντα, ιστορίες άσχετες, καμιά φορά σκάει και κανά γελάκι ανακούφισης.Οι γνωστοί κάθονται με τους λιγότερο γνωστούς και όλοι μοιάζουν ένα...Ο ήλιος από το παράθυρο τους στραβώνει τα μάτια και έχουν ζαλιστεί από το αναμφίβολα κακής ποιότητας ηδύποτο.

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2007, βράδυ,Κολωνάκι.Το θέατρο έχει επίσημη πρεμιέρα.Στην είσοδο του σφήνωσαν τα λουλούδια από κάμερες και πόδια.Στο τελευταίο σκαλί περιμένουν οι τηλεδημοσιογράφοι.Μία δήλωση από τον τάδε σκηνοθέτη, το δείνα επειχηρηματία, τον άλλο πολιτικό.Παρελαύνουν τα άρματα, λαμπεροί οι αρματηλάτες.Αλλόφρον το πλήθος του γκισέ.Σαν το φώς πέσει στο πρόσωπο για να το ανακρίνει χυδαία ή να το κολακέψει φαιδρά τα βλέμματα παγώνουν, σε μάσκες γύψινες, σε λέξεις ατάκες.Ο επόμενος παρακαλώ!Στέκομαι στη γωνίτσα μου και παρατηρώ.Κάποιους συνεντευξιαζόμενους τους συνάντησα το μεσημέρι στην κηδεία.Πλέκω σκετσάκι γρήγορο.Μεσημερι.

"Συλληπητήρια.

Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε.

Κουράγιο."Βράδυ.

"Συγχαρητήρια.

Πάντα τέτοια.

Μπράβο".

Φαντάσου να μπερδέψουν τις συν-πάθειες με τα συν-χαρήκια.Τις ανθοδέσμες με τα στεφάνια.Τις τούρτες με το κώλυβα (διαπίστωσα ότι υπάρχει και κωλυβότουρτα).Τα άχαρα μαύρα με τη γούνα τη μπέζ-πτώμα.Φαντάσου στην κάμερα η δήλωση να λέει:

"Απώλεια μεγάλη, για την τέχνη και για μένα.Δυσαναπλήρωτο κενό."

Και ο δημοσιογράφος, που αγνοεί πλήρως το γεγονός αλλά και το πρόσωπο, με ύφος συμπιεσμένου κουβά απορεί:

"Τί εννοείτε; Πέιτε μας για τη συνεργασία σας με τον κύριο Λαμπιονοκουβαδάκι, ακούγονται διάφορα".

Χμμ οι πρεμιέρες αυτές οι επίσημες, οι ρημάδες, έχουν και ακολουθία.Το Πάρτι.Βέβαια, ναι.Αυτό είναι μέρος της ημέρας.Δεν το αποφεύγεις.Σου λένε είναι μέρος της δουλειάς σου,Ιδιωτικοποιημένες Δημόσιες Σχέσεις.Δηλαδή υπο καθεστώς δημοσίου δικαίου;Δηλαδή το κράτος και εσύ.Το κράτος είναι οι άλλοι.Εσύ είσαι το όνομα σου.Αυτό εξαερώνεται κάπου ανάμεσα στα φώτα.....

Κάπου διάβασα ότι το οξυγόνο του καλλιτέχνη είναι η εκτίμηση και η αποδοχή.Αναρωτιέμαι πρίν ή μετά θάνατον; Γιατί αν μιλάμε κατόπιν εορτής τότε δεν αναφερόμαστε σε ζωτικό στοιχείο επιβίωσης αλλά σε επιγραφές ταφόπλακας.Άσχημη λέξη η τλευταία.Φεύ! Συμμεριστείτε την αδυναμία μου να ωραιοποιήσω κάθετι άχαρο.Περίτρανα οι κηδείες απέχουν από τα χρυσαλιφούρφουρα, όπως η φήμη από την προσωπική αλήθεια.Αυτή τη μία που απομένει στο τελευταίο σινιάλο.Όσο μεγαλώνεις τα ψυλλιάζεσαι αυτά.Παίζω την κασέτα της ημέρας rewind.Φύγετε κρασιά και γόβες, στο καλό προβολείς και χαλιά, πίσω στο σεντούκι της αυταπάτης, σας στέλνω με κατανόηση.Επιστρέφω στα κεραμμύδια της εκκλησίας.Περιστέρια μου τσιμπούν τα δάχτυλα.Λοιδορούν τη Λιλιπούπολη μου.Χαζεύω τους από κάτω.Σκοτεινοί και θλιμένοι.Ανακαλύπτω τον κοινό δρόμο των ανθρώπων από εκεί εδώ.Τα μάτια που δακρύζουν γράφουν στην κάμερα.Κάτι σκαρφίζεται το φώς και αντανακλα.

Στον Τ.Μ και σε όσους τον αγάπησαν.